ถึงวันงานพบปะหนุ่มสาว ซูชิงหลีก็ป่วยขึ้นมาจริง ๆ
วันก่อนหน้าเธอปูทางไว้ล่วงหน้าแล้ว กลางคืนลุกไปห้องน้ำสองรอบ พอตื่นเช้าก็แกล้งกุมท้อง ใบหน้าซีดเหลือง แทบไม่ได้กินมื้อเช้าก็หดตัวกลับเข้าไปในห้อง
ผู้อาวุโสหญิงฟู่ถามไถ่ด้วยความห่วงใย ซูชิงหลีบอกว่าคงกินของเย็นเข้าไปเมื่อวาน เลยปวดท้องนิดหน่อย พักสักหน่อยก็คงดีขึ้น
ตอนโจวหว่านชิงมาหาเธอในตอนเช้า ก็ได้ยินเสียงอู้อี้ลอดผ่านประตูออกมาว่า “คุณน้าโจว หนูปวดท้องจนลุกไม่ไหวค่ะ” พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นซูชิงหลีห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง หันหน้าเข้าหากำแพง ไหล่งองุ้มเล็กน้อย ดูแล้วไม่ค่อยสบายจริง ๆ
โจวหว่านชิงยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ ไม่ร้อน แต่สีหน้าก็ดูไม่ดีจริง ๆ
เธอไม่อาจลากอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมาได้ จึงกำชับสองสามคำว่า “งั้นก็พักเถอะ” แล้วปิดประตูออกไป
วันนี้ฟู่ซือเหนียนไม่ได้ไปกองทัพ เขาบอกโจวหว่านชิงว่ามีธุระต้องจัดการที่บ้าน เธอจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ
ราวสิบโมงเช้า ซ่งหย่าจือก็มาถึง
เธอจงใจเลือกเวลาที่โจวหว่านชิงไปประชุมที่สำนักงานเขต หิ้วส้มมาถุงหนึ่ง อ้างว่า “มาเยี่ยมคนป่วย” แล้วเข้ามาในบ้านตระกูลฟู่
โจวหว่านชิงไม่อยู่ ผู้อาวุโสฟู่กำลังเล่นหมากรุกในห้องหนังสือ ส่วนผู้อาวุโสหญิงพักผ่อนอยู่ในห้อง ห้องรับแขกจึงเงียบสงบ