กงเหลียนมีสีหน้าจริงจัง "ท่านศิษย์น้าผู้น้อย มาส่งกำลังใจให้ท่าน"
ลั่วหวนเจินขมวดคิ้ว "ส่งกำลังใจให้ตัวข้า? เจ้ากินยาผิดหรือไร สนามประลองของซูหมิงเยว่อยู่ในขั้นสร้างราก โอ้ ไม่ ตอนนี้นางไม่ได้อยู่ในขั้นสร้างรากแล้ว นางถูกข้ากำจัดออกไปแล้ว ฮิๆ จะไปปลอบนาง ส่งกำลังใจให้นางต้องออกไปข้างนอกแล้ว"
พูดจบ ลั่วหวนเจินก็เลียเขี้ยวเสือน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ
"ไม่ใช่ให้นาง" กงเหลียนส่ายหน้า พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มาส่งกำลังใจให้ท่าน"
ลั่วหวนเจินมีสีหน้าประหลาด "เจ้านี่ต้องบ้าแน่ๆ เมื่อก่อนเจ้าไม่ค่อยชอบหน้าตัวข้า แถมยังคอยปกป้องศิษย์หลานมากกว่า"
ตอนที่เพิ่งกลับมา กงเหลียนทำท่าเย็นชาต่อนางมาก แถมยังพูดว่าใครจะเป็นศิษย์น้องก็ไม่สำคัญ ซูหมิงเยว่สนิทกับเขามากกว่า
จู่ๆ ก็เปลี่ยนนิสัย
เรื่องผิดปกติย่อมต้องมีสิ่งชั่วร้ายแฝงอยู่…
ลั่วหวนเจินขมวดคิ้วจ้องกงเหลียนเขม็ง ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว นางกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ในวินาทีถัดมา ม้วนคัมภีร์บนท้องฟ้าก็เปล่งแสงอีกครั้ง
การประลองรอบต่อไปมาถึงแล้ว
เป็นสนามของขั้นตันก่อกำเนิด
ลั่วหวนเจินมองคู่ต่อสู้ที่ตนจับคู่ได้ กงเหลียน
ลั่วหวนเจินร่ายมนตร์กระโจนขึ้นไปบนเวที จ้องมองกงเหลียนที่ค่อยๆ เก็บป้ายเชียร์อย่างไม่รีบร้อน
ดีแล้ว ไม่ต้องถามแล้ว สามารถพิสูจน์ได้โดยตรงเลย
ทั้งสองไม่มีคำพูดพร่ำเพรื่อ เริ่มระดมคาถาเวทใส่กันทันที——
แท่งน้ำแข็งกับอัสนีบาตสายแล้วสายเล่าพุ่งเข้าใส่กัน กงเหลียนถูกตีจนแตกกระเจิง