"เจ้ากล้าหลอกตัวข้า?"
ลั่วหวนเจินกระโดดลุกขึ้นจากพื้น ปลดธงน้อยลงมาโดยตรง
"เหล่ามาร ออกมา!"
ธงหมื่นอสูรขยายใหญ่ต้านลมขึ้นหลายฉื่อ จากนั้นกรงเล็บมารอันน่าสะพรึงกลัวยื่นออกมา ทว่ายังไม่ทันที่มันจะปีนออกมาทั้งตัว ไอจิตตกค้างแห่งความกดดันน่าพรั่นพรึงสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นโดยพลัน
"อ๊าว!!"
กรงเล็บมารราวกับถูกน้ำร้อนลวก หดกลับเข้าไปในธงหมื่นอสูรในชั่วพริบตา
ภายในธงหมื่นอสูร มารโบราณผู้กำเล็บแน่นถูกเหล่ามารห้อมล้อม ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ:
"กว่าจะถึงคิวข้าออกไป ข้างนอกดันมีไอจิตตกค้างของจุนเซียนยุคบรรพกาล!"
"ที่นี่คือสำนักเซียนใหญ่แห่งโลกบำเพ็ญ มีไอจิตตกค้างของจุนเซียนปกปักรักษาก็เป็นเรื่องปกติ เจ้าน่ะดวงไม่ดีเอง"
"แม่งเอ๊ย! ข้าจะอาละวาดแล้ว! อืออืออือ…"
รับรู้ถึงข้อมูลที่เหล่ามารในธงน้อยส่งมา ลั่วหวนเจินกอดธงน้อยพลางเอ่ยทวนอย่างมึนงง:
"ไอจิตตกค้างของจุนเซียนยุคบรรพกาล?"
"ถูกต้อง ผาเสียดายมีไอจิตตกค้างของบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักคอยปกปัก ปราบปรามเดรัจฉานที่ใช้เข้าสิงร่างโดยเฉพาะ" เหิงหยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา "ศิษย์ชั่วลั่วหวนเจิน เจ้าคิดว่ามีของวิเศษมารนี่แล้ว ข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้รึ?"
ลั่วหวนเจิน: ได้ก็ได้
ไม่อยากดิ้นรนแล้ว นางหมดทางสู้ เสียบธงน้อยกลับเข้าที่จุกผมดังเดิม แล้วเหยียดขาตรงนั่งลงบนพื้น
ลั่วหวนเจินถามแบบสิ้นคิด: "ท่านต้องการลงโทษตัวข้าด้วยข้อหาอะไรกัน?"
เหิงหยางจื่อกล่าวเย็นชา: "ตอนอยู่ในแดนลับ เจ้ากีดกันเหลยจื่อเยว่กับซูหมิงเยว่ และหลังจากจบแดนลับ เจ้าได้สมบัติมามากมาย แต่กลับไม่แบ่งให้พวกเขาทั้งสองเลยแม้แต่น้อย!"
ลั่วหวนเจินกะพริบตาปริบ ๆ: "ใช่!"
นางยอมรับง่ายดายเช่นนี้เชียว?!
เหิงหยางจื่อโกรธจนเคราเฟิ้ดตาเถลิง "เจ้า เจ้านี่มันดื้อรั้นไม่ฟังเหตุผล! ข้าลงโทษเจ้าด้วยการริบเบี้ยหวัดหินวิญญาณหนึ่งปี แบ่งสมบัติล้ำค่าที่เจ้าเขมือบไปคนเดียวให้หมิงเยว่ครึ่งหนึ่ง และไปสำนึกผิดที่ผาเสียดายสามเดือน!"