เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน สะเทือนจนเหล่าศิษย์ที่ยืนด่าทออยู่บนหน้าผารู้สึกรสคาวหวานในลำคอ แทบจะกระอักเลือดออกมา
"ไท่ซั่งจั่งเหล่า!"
"คืออวินเหยาไท่ซั่งจั่งเหล่า..."
อวินเหยาเดินช้า ๆ เข้ามา เพียงก้าวเดียวก็ถึงเบื้องหน้าทุกคน
สายตาของเขากวาดมองเหล่าศิษย์กลุ่มนั้น ดวงตาที่ปกติมักจะเกียจคร้านและสงบนิ่งกลับฉายแววเย็นเยียบ
อวินเหยาเพิ่งออกจากสำนักไปได้สองสามวัน ก็เร่งรีบกลับมา
ทว่าเจินเจินกลับไม่อยู่ในบ้านไม้หลังน้อยบนยอดเขาจื่ออวิ๋นที่รอเขา บ้านก็เละเทะสุดขีด
เขาตามมาที่ผาเสียดาย ได้ยินเหล่าศิษย์กลุ่มนี้โพล่งวาจาโอหัง รังแกเจินเจิน!
เหล่าศิษย์พากันคุกเข่าลงทันที เอ่ยทักทายอย่างตะกุกตะกัก
"คารวะไท่ซั่งจั่งเหล่า"
"ขอไท่ซั่งจั่งเหล่าจงสุขสบาย..."
"คือ ลั่วหวนเจินต่างหากที่รังแกศิษย์น้องหมิงเยว่ ไท่ซั่งจั่งเหล่าโปรดพิจารณาด้วย"
อวินเหยาจ้องมองซูหมิงเยว่อย่างเย็นชา "โอ?"
ซูหมิงเยว่ตาแดงเรื่อ ร้องไห้พลางกล่าวว่า "ท่านศิษย์น้าปู่ ผู้ที่ลงมือก่อนคือท่านศิษย์น้าผู้น้อยเจ้าค่ะ ข้าเพียงมาดูแลนางด้วยความหวังดี แถมยังนำอาหารมาให้ แต่นาง... นาง..."
ประหนึ่งทนรับความอัปยศไม่ไหว ซูหมิงเยว่จึงพูดต่อไม่จบ
ยังเป็นเหล่าศิษย์รอบข้างที่ต่อประโยคที่เหลือให้—
"ศิษย์น้องซูส่งกล่องอาหารลงมา แต่ลั่วหวนเจินกลับเตะกล่องอาหารกลับขึ้นไป จงใจให้กระแทกใส่หน้าศิษย์น้องซูเพื่อเหยียดหยามนาง!"
"อวินเหยาไท่ซั่งจั่งเหล่า ท่านจะปกป้องนางเช่นนี้ไม่ได้"
"ถึงแม้... ถึงแม้ท่านจะมีฐานะสูงส่ง แต่เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของลั่วหวนเจิน!"