อวินเหยาถามอย่างเย็นชาว่า “เป็นทาสเป็นบ่าวอะไรกัน”
ปานหลานล้มลงนั่งกับพื้น เงยหน้าขึ้นด้วยความทรมาน “เจ้าไม่รู้หรือ”
“ท่านจอมมาร!!”
“ท่านจอมมารผู้สูงศักดิ์ งดงาม และทรงอำนาจของพวกเรา —”
เหล่ามารโบราณกรูกันเข้ามาอีกครั้ง ต่างยื่นมือออกไปหมายจะพยุงปานหลาน ใครที่จับตัวเขาไม่ถึงก็พยายามดึงชายเสื้อของเขา
นี่คือจอมมารของพวกเขา
จอมมารผู้สูงส่ง ทรงเกียรติเป็นที่สุด
พวกเขาห้อมล้อมปานหลานไว้หลายชั้นจนน้ำไหลผ่านไม่ได้ แค่ได้แตะต้องก็นับว่าเป็นกำไรแล้ว!
ส่วนมารโบราณที่เบียดเข้าไปไม่ติด ก็ชี้หน้าอวินเหยาด้วยความเดือดดาล ส่งเสียงประณามอย่างรุนแรง:
“เด็กมารนั่นทำสัญญากับธงหมื่นอสูร แล้วมันก็ไปผูกมัดจอมมารของเรา เจ้าไม่รู้เรื่องนี้เลยหรือ!”
“เจ้ายังหักหัวพ่อของข้าไปหนึ่งหัว เจ้ารู้ไหมว่ากว่าที่พ่อข้าจะงอกออกมาเป็นสามหัวนั้นยากเพียงใด ใช้เวลาถึงสองพันปี!”
“สมแล้วที่มีศิษย์เช่นนี้ ก็ต้องมีอาจารย์เช่นนี้!”
แม้จะประณาม แต่เหล่ามารก็ยังคงหวาดกลัวอวินเหยาอยู่ดี
ถ้าไม่ใช่เพราะปานหลานอยู่ที่นี่ พวกมันคงหนีหายไปนานแล้ว
ส่วนอวินเหยา เจตนาสังหารที่ฉายชัดบนใบหน้ากลับสลายไปจนหมด เมื่อได้ฟังคำพูดของเหล่ามารเหล่านี้
เข้าใจผิดไปแล้ว
ที่แท้ก็เป็นพวกเดียวกันนี่เอง…
อวินเหยาเก็บกระบี่ยาวทันที สะบัดคราบเลือดบนตัว ไอแก้เก้อเล็กน้อย “อืม ขออภัย ข้า…ผ่านทางมา เดี๋ยวจะไปแล้ว”