เด็กน้อยที่เกล้าจุกผมสวยสองข้าง สวมชุดรัดกุมสีเขียวคราม นำเหล่าศิษย์มาปรากฏตัวที่ปากประตูโถงใหญ่แห่งนี้
ลั่วหวนเจินยังคงนั่งอยู่บนคอของศิษย์สำนักเสวียนเทียนคนหนึ่งเช่นเดิม
นับตั้งแต่ลงจากหน้าผา เหล่าศิษย์ก็ไม่ยอมให้เท้าน้อย ๆ ของนางได้แตะพื้นเลย
ทุกคนแย่งชิงกันเป็น “พาหนะสองขา” ของนาง แข่งขันกันว่าใครจะทำให้ท่านศิษย์น้าผู้น้อยลั่วหวนเจินนั่งได้อย่างสบายใจ สบายกาย ถือเป็นเกียรติ
เหลยจื่อเยว่เห็นลั่วหวนเจิน เขาก็ยิ่งทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืน ก้าวเข้าไปหาด้วยตนเอง “เจินเจิน เจ้ามาแล้ว!”
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความยินดีและรอยยิ้ม
ซูหมิงเยว่อ่อนระโอยพิงอยู่ที่มุมหนึ่ง เห็นเหลยจื่อเยว่ประจบประแจงเข้าหาลั่วหวนเจินถึงเพียงนั้น เมื่อเทียบกับความเย็นชาและห่างเหินที่เขาเพิ่งมีต่อนางเมื่อครู่ ในใจพลันพลุ่งขึ้นด้วยความไม่พอใจและริษยา
แววตาก็กลายเป็นหม่นหมอง…
ส่วนสำนักหมูป่ากับหุบเขาใบไม้แดงที่เดิมยังรบราฆ่าฟันกันไม่รู้จบภายในโถงใหญ่ เมื่อมีกำลังจากฝ่ายที่สามปรากฏขึ้น ต่างก็หยุดมือทันทีในชั่วพริบตา
จ้องมองผู้คนของลั่วหวนเจินที่ปรากฏตัว ณ ปากประตูโถงใหญ่อย่างระแวดระวัง
เมื่อเห็นว่าประตูคือเหลยจื่อเยว่และศิษย์สำนักเสวียนเทียนนับพันคน ใบหน้าของเซียวเฟิงหลานพลันเปลี่ยนไป
ไม่ดีแล้ว
ศิษย์สำนักเสวียนเทียน
ตนมีแค้นกับพวกเขา หากพวกเขามาร่วมวงศึกในยามนี้ มีแต่จะส่งผลร้ายต่อหุบเขาใบไม้แดง
ส่วนหัวหน้าสำนักหมูป่า เมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของศิษย์สำนักเสวียนเทียน ประกายหวาดหวั่นและระแวดระวังในแววตาก็พลันจางลงหลายส่วน