ลั่วหวนเจินไม่ได้เปลี่ยนตำแหน่งมั่วซั่ว
เมื่อตัดสินใจเป็นเจ้าสำนักน้อยแล้ว นางย่อมต้องสืบประวัติของผู้อาวุโสทุกคนในสำนักให้แจ่มแจ้ง
ผู้อาวุโสหยวนผู้นี้ แม้ขอบเขตจะอยู่แค่ขั้นแปรเทพระยะต้น แต่เขาทำงานอย่างเอาจริงเอาจังและรับผิดชอบสูง มีความสามารถเกินกว่าตำแหน่งว่างงานไร้คุณค่าที่ถูกจับยัดไว้
ภารกิจแรกหลังจากขึ้นครองตำแหน่งของนาง ก็คือการเลื่อนขั้นให้เขา!
“ส่วนผู้อาวุโสหยวน ต่อไปให้มาทำงานที่ตำหนักเจ้าสำนัก”
ผู้อาวุโสหยวนก้าวออกมาจากฝูงชน มองลั่วหวนเจิน ดวงตาฉายแววระยิบระยับราวมีหยาดน้ำตา
เขาคิดว่าชีวิตนี้คงต้องดำเนินไปเช่นนั้น
ไม่คาดคิดว่าเพียงเปลี่ยนเจ้าสำนัก เขากลับได้รับโอกาสใหม่อีกครั้ง
สองขาชราสั่นระริกจนแทบคุกเข่าลงกับพื้น ก้มศีรษะคำนับเอ่ยว่า “ซาบซึ้งที่เจ้าสำนักน้อยชูเกียรติข้าน้อย ข้าผู้เฒ่าจะช่วยบริหารสำนักเสวียนเทียนให้ดีอย่างแน่นอน!”
หันกลับไปมองเหิงหยางจื่ออีกด้าน
สีหน้าผู้อาวุโสผู้นั้นเขียวคล้ำสลับม่วง นัยน์ตาเบิกกว้างจ้องเขม็งลั่วหวนเจินด้วยความแค้นลึก สุดท้ายลมหายใจติดขัดขึ้นมาไม่ทัน
ผู้ฝึกขั้นแปรเทพที่สง่างาม กลับถูกทำให้โมโหจนสลบไปต่อหน้าธารกำนัล
ลั่วหวนเจินเอ่ยว่า “ใครก็ได้ เร็วเข้า พาตัวผู้อาวุโสแห่งห้องอาจมของเราออกไป”
ศิษย์ฝ่ายกฎระเบียบรับคำแล้วก้าวขึ้นไปประคองเขาออกไปอย่างระมัดระวัง
เหล่าผู้อาวุโสพากันเร่งเร้า กรุ่นร้อนใจ ขนเก้าอี้เจ้าสำนักอันโอ่อ่าหรูหรามาให้ลั่วหวนเจิน
“เจ้าสำนักเชิญนั่ง ไหน ๆ ก็วันนี้แล้ว ฉวยโอกาสที่ศิษย์ในสำนักอยู่พร้อมหน้า จัดพิธีขึ้นครองตำแหน่งใหญ่เสียเลยเถิด!”