การสลายพลังเพื่อเริ่มต้นใหม่ อาจเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับผู้อื่น
แต่สำหรับลั่วหวนเจิน กลับไม่ใช่เรื่องเสียหาย นางคือหยกงามไร้ที่ติ และตอนนี้ได้รับโอกาสถูกเจียระไนให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
ลั่วหวนเจินทุ่มเทเต็มร้อยเพื่อแลกกับของกิน
จนกระทั่งหมัดหนึ่งของนางทำให้น้ำตกทั้งสายหยุดนิ่งและขาดช่วงไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาไหลอีกครั้งหลังผ่านไปสองลมหายใจ นางก็ตื่นเต้นสุดขีด!
“ตัวข้าทำได้แล้ว!!”
ลั่วหวนเจินพุ่งตัวออกจากน้ำราวกับกระต่ายน้อย สองขาเล็กวิ่งตับๆ ขึ้นไปบนก้อนหินแล้วเริ่มกินทันที
มุมปากของอวินเหยาขยับขึ้นเล็กน้อย เขาใช้วิชาลับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า สายลมอ่อนโยนอบอุ่นพัดผ่านมา ช่วยเป่าชุดบนร่างเด็กน้อยให้แห้ง
ลั่วหวนเจินหยุดกินไปเล็กน้อย
นางเงยหน้าขึ้น แก้มป่อง แล้วเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ เจินเจินไม่กลัวหรอก เจินเจินตัวเปียกก็ไม่ป่วย! อย่าเปลืองพลังเลย ต้องประหยัดพลังไว้ ไม่อย่างนั้นตอนสู้จะไม่พอ!”
พูดจบยังเช็ดปาก ตบอกตัวเองอย่างภูมิใจ
นางน่ะประหยัดพลังเก่ง!
เมื่อได้ยินคำนี้ อวินเหยากลับนิ่งอึ้ง
นึกถึงภาพลั่วหวนเจินเป็นเด็กน่าสงสารไร้คนเอาใจใส่ ซอมซ่อเดินโดดเดี่ยวเอาชีวิตรอดอยู่ในถ้ำหมื่นมาร ตากแดดตากฝนเสื้อผ้าเปียกชื้นก็ไม่กล้าเป่าให้แห้ง เพราะกลัวว่าหากสัตว์ร้ายมาโจมตีจะไม่มีพลังพอ
ขณะที่เหิงหยางจื่อกับศิษย์ทั้งหกกลับโอบอุ้มเด็กปลอมในสำนัก ทะนุถนอมอย่างแสนรัก ใบหน้าของอวินเหยาก็หม่นลง รู้สึกปวดใจ