เหล่าผู้ฝึกที่อยู่นอกสนาม ในบัดนี้ ต่างพากันรู้สึกรักใคร่เอ็นดูซูหมิงเยว่เช่นกัน
"ศิษย์น้องซูไร้สายตา เหตุใดจึงเลือกไปประลองกับท่านศิษย์น้าผู้น้อยเล่า!"
"ปีศาจร้ายเช่นนี้ ประลองกับนางแล้วคงพาลให้สงสัยในชีวิตจนอยากตายสินะ?"
"ฟ้าประทาน ขอรับ ชมซูซือเหมยยืนเดียวดายอยู่ตรงนั้น นางดูราวกับกำลังจะแตกละลาย... ข้ารู้สึกปวดใจยิ่งนัก..."
บนเรือวิญญาณ
บรรดาผู้อาวุโสต่างพากันเงียบงัน
โดยเฉพาะเหิงหยางจื่อและตานหง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความกังวลจนแทบเกินทน อยากจะบินทะลวงเข้าไปในแดนลับเดี๋ยวนี้ นำตัวซูหมิงเยว่ออกมา
ลั่วหวนเจินก็เป็นคนอย่างไรกัน
เหตุใดจึงกล่าววาจาเช่นนั้น ตนเป็นอัจฉริยะก็เป็นของตนเถิด ไม่อาจเก็บงำไว้บ้างหรือ?
ดูเถิด ทำให้หมิงเยว่ถูกกระตุ้นเข้าแล้ว
ลั่วหวนเจินมิได้ล่วงรู้ถึงความคิดในจิตใจของพวกเขา
หากได้ล่วงรู้ ก็คงได้แต่เบะปาก ยักไหล่ แสดงท่าทางจนพูดไม่ออก
ผู้คนบางผู้ก็เป็นเช่นนี้แล มองไม่เห็นความเป็นจริง ไม่อาจสลัดทิ้งจินตนาการ แต่เมื่อถูกกระหน่ำ กลับหันไปโทษว่าผู้อื่นเหตุใดจึงเข้มแข็งกว่าตน ราวกับว่าทั้งโลกควรหมุนรอบนาง เอาใจนาง คล้อยตามนาง มิเช่นนั้นก็คือเกินเลยไป ก็คือช่างร้ายกาจ
บัดนี้ ลั่วหวนเจินได้บินออกจากสนามทดสอบขั้นแก่นทองแล้ว เข้าสู่สนามทดสอบขั้นตันก่อกำเนิด
ยามนี้ สุริยันตะวันเพียงเพิ่งลาลับไปทางประจิม
ศิษย์ที่ถูกดึงดูดมายังลานกว้างเพื่อชมการประลองยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วหวนเจินแสดงให้เห็นแก่ศิษย์ทั้งเก่าและใหม่ของสำนักเสวียนเทียน ว่า "อัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญ" ที่แท้นั้น มีพรสวรรค์เยี่ยงใด และยังใช้พละกำลังพิสูจน์ว่าระหว่างซูหมิงเยว่กับนาง แตกต่างกันดั่งเมฆาผืนปฐพี ที่ซูหมิงเยว่แอบอ้างตัวตนของนาง ก็ไม่ต่างอะไรอันใดกับการไปถึงดวงจันทร์แล้วมาหักเอากับเครื่องเคลือบ