“ข้าไม่ได้พูดเลื่อนลอยสักหน่อย ก็คือสิ่งนี้ไง มันแอบก่อกวนในหญ้าม้าของเจ้า!” เด็กน้อยยกมือจิ๋วขึ้นสูงเต็มแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
เหอปายู่ผู้เป็นหัวหน้าเผ่าอินทรีชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหรี่ดวงตายาวคมดำ ก้มลงมองใกล้ยิ่งขึ้น
ต่อเมื่อนั้น เขาจึงเห็นชัดถี่ถ้วนว่า ปลายนิ้วเล็กนุ่มนวลนั้น กำเมล็ดหญ้าสีน้ำตาลเล็ก ๆ เอาไว้แน่นหนับ
แต่ทว่าวินาทีถัดมา สีหน้าของเหอปายู่กลับเปลี่ยนไปโดยทันที!
“นี่…นี่มันเมล็ดคุ้ยซวง! เหตุใดทุ่งหญ้าของพวกเราเผ่าเกาเซียงจึงมีสิ่งนี้ปรากฏขึ้นได้!” หัวหน้าเผ่าอินทรีขมวดคิ้วกระทบกันแน่น ร้องออกมาด้วยความตกตะลึง
เมล็ดคุ้ยซวงสด ๆ นั้นแท้จริงไม่มีพิษ
แต่เมื่อสิ่งนี้ถูกลมพัดให้แห้งแล้ว ย่อมดูดซับน้ำได้ยิ่งกว่าใคร สัตว์กินหญ้าย่อยสลายได้ยากเย็นนัก
ถ้าหากโค ม้า และแกะกลืนสิ่งนี้เข้าไปในท้อง ไส้ในของมันย่อมบิดเกลียวพันกัน กลายเป็นพิษร้ายที่แม้จะตายก็ขับออกมาไม่ได้!
เมื่อถึงกาลนั้น แม้ม้าจะแข็งแรงเพียงใด ก็มีแต่ท้องอืดแน่น แล้วสังเวยชีวิตอย่างทรมาน
เหอปายู่เต็มไปด้วยความตึงเครียด เหตุใดเฟยหลิงเตี้ยนของพวกเขา จึงมีภัยพิบัติแห่งทุ่งหญ้าเช่นนี้เข้ามา!
ขณะนั้น ก้อนแป้งน้อยเงี่ยหูฟังสักครู่ แล้วจากเสียงคร่ำครวญของหญ้าแห้งที่หลงเหลืออยู่บนพื้น ก็ได้รับคำตอบ
“สิ่งนี้มีคนใส่เข้าไปในกีบม้าโดยเจตนา แล้วม้าจากภายนอกก็พามันเข้ามาสู่ทุ่งหญ้าของพวกเจ้า” เสี่ยวซุยอันกะพริบดวงตากลมโต สีหน้าจริงจังนัก
เมื่อได้ยินดังนั้น ใจของเหอปายู่สั่นไหวเล็กน้อย
เขาไม่เชื่อว่าเสี่ยวซุยอันจะรู้ความจริง แต่กลับรู้สึกว่าคำกล่าวนี้กลับสมเหตุสมผลนัก
เมล็ดคุ้ยซวงแพร่พันธุ์รวดเร็วยิ่ง แม้เพียงแฝงมาเพียงหนึ่งกำมือ ภายในไม่กี่วัน ย่อมเพิ่มจำนวนเป็นเท่าตัว