เหล่าทหารยังมิทันได้สติ
เหตุใดท่านโหวจึงฟาดฟันอากาศเปล่า?
วินาทีต่อมา ได้ยินเพียงเสียงคมดาบดังกังวานหนึ่งครั้ง ทอประกายเย็นเยียบจากโลหะเสียดสีกันในราตรี!
จากนั้น ลูกธนูแหลมสองดอกก็ถูกปัดเป่าให้ร่วงลง ปักลงพื้นดิน
เมื่อเห็นธนูหักแทบเท้า เสิ่นรั่วเยวียนหรี่ตาลงแน่น สะท้านใจจนกำด้ามกระบี่แน่น
เมื่อครู่หาได้ยินผิดไม่ แท้จริงคือซุยอันเรียกขานเขา!
พอเห็นภาพนั้น เหล่าทหารจึงเพิ่งได้สติ ร้องตะโกนลั่น "ท่านโหวช่างราวเทพ!"
"เดิมทีทิศนั้นมีคนลอบทำร้าย"
เสิ่นรั่วเยวียนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง แม้จะไม่รู้เหตุผลเบื้องลึก แต่น้ำเสียงของบุตรี กลับกลายเป็นเพลงศึกปลุกขวัญอันทรงพลังที่สุด ทำให้เกิดพลานุภาพแล่นพล่านทั่วร่าง
"ทุกคนชักกระบี่ ตามข้ามาเข้าประจัญบาน!" เสิ่นรั่วเยวียนร้องตะโกนกึกก้อง
ลมโชย ยามราตรีพัดผ่านเข้ามาในเรือนเล็ก
เสี่ยวซุยอันกำกระจกดอกไม้น้อยแน่น ใบหน้าอวบอิ่มขาวผ่องพองขึ้นราวซาลาเปา, เมื่อจิตเพ่งสมาธิ นางรู้สึกว่าความรู้สึกเบาหวิวยิ่งขึ้น ราวกับร่างสถิต ณ ที่ตรงนั้น
ในยามนี้ มือสังหารในพงไพรรู้ว่าตนพลาดพลั้ง
พวกมันเปลี่ยนตำแหน่งทันที ใช้กลไกที่วางไว้ล่วงหน้า กระโดดโลดเต้นไปมาบนต้นไม้อีกฟาก ปรับทิศทาง แล้วยิงธนูอาบยาพิษต่อ
ดวงตาสีดำสนิทดั่งผลองุ่นของก้อนแป้งน้อยพลันสว่างวาบ "ท่านพ่อ ระวังด้วย ครานี้พวกมันมาจากทางขวาอีกแล้ว!"
เสิ่นรั่วเยวียนพลิกข้อมือ กระบี่ยาวดุจสายฟ้าฟาดสู่อีกด้าน วาดทางสีเงินสุกใส
เสียงแป๋วแหว๋วส่งผ่านกระจกมาเป็นคำสั่งที่ฉับไวกว่าทุกครั้ง
"เบื้องหน้าซ้าย ต้นไม้สูงที่สุดนั่น!"
"เปลี่ยนที่อีกแล้ว ซุ่มอยู่ข้างก้อนหินเบื้องหลังนั่น!"
ไม่ว่าธนูมาอย่างเหนือคาดเพียงใด เสิ่นรั่วเยวียนราวมัจจุราช บางคราวไปซ้าย บางคราวไปขวา