กู้เยี่ยนซานยังไม่ทันได้ทันคิดอะไร อ้อมแขนของเขาก็ว่างเปล่าเสียแล้ว
"เด็กนี่นา" เขาชักนึกขัดใจก็จริง แต่ก็ขันใจอยู่ไม่ใช่น้อย จึงรีบตามต่อทันที
ส่วนเรื่องการเดินทางกลับเมืองหลวงนั้น พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง
สถานีถนนหลวงที่ใกล้ที่สุดจากที่นี้ก็คือศาลาพักราชทาน เมื่อหลี่ต้าเสี่ยนกับพวกไม่เห็นร่างของพวกเขา ย่อมจะพักที่ศาลานั้น แล้วออกตามหาต่อเอง
ไม่ช้า เสี่ยวซุยอันก็เด้งดึ๋งกระโดดแหลก แทรกตัวเข้าไปในขบวนหมอด้านหน้า
ณ ยามนี้ เหล่าแพทย์ด้านหน้าแทบทุกคนล้วนเข้าไปภายในแล้ว
ป้อมตระกูลเฟิงกำลังจะปิดประตู
ทหารส่วนตัวหน้าป้อมเห็นพวกเขาเดินทางมาช้ากว่าผู้ใด จึงยืดมือออกมา ให้นำธูปเชิญสีเหลืองออกมาแสดง
เสี่ยวซุยอันเกาศีรษะตัวเอง นึกว่าต้องการเงิน จึงล้วงเม็ดทองกำปั้นหนึ่งจากกระเป๋า วางลงบนฝ่ามือของอีกฝ่าย
ทหารส่วนตัวหน้าป้อมอึ้งไปชั่วขณะ
แล้วก็รู้สึกขัดใจขึ้นมาไม่ใช่น้อย
"ขอให้นำธูปเชิญออกมาแสดง! มิฉะนั้น จะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าท่านทั้งหลายคือแพทย์ มิใช่โจรร้าย"
ก็เพราะครั้งนี้ป้อมตระกูลเฟิงประกาศเรื่องเหล็กจารึกทองคำออกไป ยากจะรับประกันว่าผู้มาเยือนจะไม่มีผู้ใดใจร้ายปองร้ายปะปนอยู่
จึงต้องยืนยันให้แน่แท้ว่าเป็นแพทย์ผู้ได้รับเชิญเท่านั้น จึงจะยินยอมให้เข้า
เสี่ยวซุยอันชี้นิ้วที่ตัวเอง แก้มน้อยอันไร้พิษภัยนั้นอู้อี้งอง้ำ "โจรงั้นหรือ? ข้าน้อยหรือ? ข้าน้อยอายุเพียง 5 ขวบเท่านั้นเอง!"
ครั้นนั้น ยอดหมอเซียนหัวขาวลูบหนวดเครา ก้าวเดินขึ้นมาด้านหน้า ปกป้องก้อนแป้งน้อยไว้ "ข้าน้อยเป็นชาวเมืองปั๋ว ชาวโลกขนานนามว่ายอดหมอเซียนหัวขาว ส่วนนี้คือศิษย์น้อยของข้าน้อย ไม่ทราบว่าจะให้พวกเราเข้าได้หรือไม่"
พอได้ยินนามยอดหมอเซียนหัวขาว ทหารส่วนตัวของป้อมตระกูลเฟิงต่างเบิกตากาง
พวกเขารีบหยิบสมุดภาพออกมา
ในเล่มนั้นเต็มไปด้วยภาพวาดของแพทย์ชื่อดังแห่งแดนเหนือ รวมถึงเมืองปั๋วด้วย