เสี่ยวซุยอันหาวหวอดน้อย ๆ สีหน้าเบื่อหน่ายเต็มเปี่ยม "ข้านึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่นี้เอง"
หวังวงศ์แห่งจินอูเบิกตาโพลง …
เห็นเพียงเสี่ยวซุยอันกวักมือน้อย ๆ ตามอำเภอใจ จิตขยับวูบ ภูตดอกไม้ก็พลันมา
ชั่วขณะต่อมา กระถางเก๊กฮวยเหี่ยวเฉาตรงกลางโถง กลับค่อย ๆ คลี่กลีบบานสะพรั่ง คืนสีทองอร่ามดังเดิมด้วยความเร็วที่ตาเปล่าจับได้!
กลิ่นเก๊กฮวยอ่อนละมุนลอยคลุ้ง ชั่วขณะนั้น ทำให้ทุกสายตาต้องตะลึงงัน
"นี่มัน…คืนชีพคนตายได้หรือ?" ท่านแม่ทัพหลี่ทุบโต๊ะลุกพรวด สีหน้าเปี่ยมยินดียิ่ง
หวังวงศ์แห่งจินอูหน้าซีดเผือดในบัดดล ถึงกับยืนไม่ติด "เป็นไปได้อย่างไร? จะทำได้ถึงขั้นนี้ได้อย่างไรกัน…"
นี่มันช่าง…ลดมิติตีสอนนางโดยแท้
ตนเหนื่อยถึงขีดสุด กลับสู้เด็กตัวเล็ก ๆ แค่กวาดมือน้อย ๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ
องครักษ์จินอูอดอุทานเสียงหลงไม่ได้ "ท่านหวังวงศ์ฝึกมาสามปีกว่า เหตุใดจึงสู้เด็กคนนั้นไม่ได้"
เสี่ยวซุยอันยื่นนิ้วเดียวออกมา สะบัดไปมาพลางร้องเสียงดัง "ถ้าความพยายามมีประโยชน์ ป่านนี้ในโลกมีแต่เซียนกันหมดแล้ว"
"เจ้าเลือกที่จะยืนตรงข้ามกับข้า ก็มีแต่ต้องพ่าย" ก้อนแป้งน้อยแบมือสองข้างเสริม
สิ้นคำนั้น หวังวงศ์แห่งจินอูเลือดทั่วร่างไหลย้อนทบ หายใจแทบหยุด
นางไม่คาดฝันเลยว่าจะได้พบผู้ที่เก่งกาจกว่าตนในต้าซี
เสิ่นรั่วเยวียนเลิกหางตา เอนหลังพิงพนักอย่างภาคภูมิ
สตรีชาวจินอูทำได้แค่บันดาลให้ดอกไม้เฉา ส่วนซุยอันกลับให้ดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาฟื้นคืนชีพได้ นี่คือความแตกต่าง
หลี่ต้าเสี่ยนกอดอก ส่งเสียงฮึอย่างองอาจ หันไปทางหวังวงศ์แห่งจินอู เผยสีหน้าประหนึ่งว่า "เจ้าไปหาเรื่องเด็กนั่นทำไม"
ยามนี้ หวังวงศ์แห่งจินอูข่มความตื่นตะลึง พินิจเสี่ยวซุยอันอย่างละเอียด
เด็กคนนี้เป็นใครกันแน่?
อาจารย์ผู้มีพระคุณบอกไว้ว่าต้าซีไร้ขุนนางผู้สามารถมิใช่หรือ ไยจึงมีวิชาเช่นนี้ได้
เด็กที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ หากได้ไปอยู่ในแคว้นจินอูที่บูชาทวยเทพเป็นสรณะ เกรงว่าคงเรียกฝนบันดาลลม ถึงขั้นอยู่เหนือหวังวงศ์อย่างนางเป็นแน่