ราชทูตจากเทียนจู่สีหน้าแข็งทื่อ คนทั้งร่างล่องลอยราวกับถูกตรึงไว้กับที่
ครั้งนี้ เขารับพระบัญชาจากองค์ราชัน มาเพื่อท้าทายเกียรติภูมิของต้าซี
แต่ยามนี้เหตุใดจึงกลายเป็นว่า เขากลับต้องคุกเข่าให้เด็กน้อยวัยสามขวบเสียได้...
สีหน้าราชทูตเทียนจู่ซีดเผือด เหงื่อเม็ดเป้งผุดพราวเต็มหน้าผาก แต่ขาทั้งสองยังคงยืดตรงแข็งขืน
หากเขาคุกเข่าลง กลับไปแล้ว องค์ราชันจะปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่หรือ!
เห็นผู้นี้ยืนนิ่งไม่ขยับ ความโกรธที่ทุกคนสั่งสมไว้ก่อนหน้า บัดนี้พลุ่งพล่านขึ้นมาใหม่
บุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่ทหารม้าผู้เกรียงไกรเอ่ยขึ้นก่อน "วาจาไร้สัจจะย่อมมิบังควร นี่เป็นคำที่ท่านกล่าวเอง ยังคิดจะกลับคำอีกหรือ?"
"ถูกต้อง นี่หรือคือธรรมเนียมของเทียนจู่"
"ฮึ วันนี้หากไม่คุกเข่า ก็อย่าหวังจะได้ออกจากท้องพระโรงนี้เลย ทุกท่านที่นี่ล้วนเป็นประจักษ์พยาน!"
เห็นฝูงชนโกรธแค้น ราชทูตเทียนจู่กัดฟันกราม ไม่คุกเข่าคงไม่ไหวแล้ว
ทว่าในจังหวะที่หัวเข่าของเขากำลังจะอ่อนลงนั้น
ทันใดนั้น มือเล็กนุ่มนิ่มที่หอมกลิ่นขนมหวานก็ประคองเขาไว้
ราชทูตเทียนจู่เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ เห็นเป็นเสี่ยวซุยอัน "นี่ท่าน..."
เสี่ยวซุยอันส่ายศีรษะเล็ก "ช่างเถิด ไม่ต้องให้ท่านคุกเข่าจริงๆ ก็ได้ เพียงแค่รู้ว่าผิดก็พอ"