เสี่ยวซุยอันแหงนตาโต!
ราวกับ...คนที่เขากำลังขี่น่ะ เป็นผู้มีบุญสีขาวกระมัง
ยามนี้ ผู้คนรายรอบทั้งปวงต่างหันสายตาไปที่องค์ชายใหญ่พร้อมกัน
เสี่ยวซุยอันรีบวิ่งตามไป ยื่นมือเล็ก ๆ เข้าคว้าที่ชุดของอวิ๋นเกอ "เดี๋ยวก่อน เจ้าอาศัยอะไรกล้ารังแกผู้คน รีบลุกจากตัวเขาซะ"
องค์ชายอวิ๋นเกอคือขี่ทับตัวบุรุษนั้นเฉียดผ่านมา ทำเสียงเชิง "อาศัยอะไร? ก็อาศัยที่ข้าคือองค์ชาย บุรุษผู้อ้างตนว่าผู้มีบุญคนนี้ เมื่อครู่กล้าพูดเหลวไหล อ้างว่าทำนายได้ว่าองค์ชายข้ายามนี้ต้องมีห้วงภัย"
"องค์ชายข้าจะมีภัยใดกัน เจ้าพูดสาปแช่งเช่นนี้ ข้าจึงได้แต่ลงโทษเบา ๆ เท่านั้น รีบถอยให้ทางซะ" อวิ๋นเกอแสดงอาการเย่อหยิ่ง สายตาไม่เห็นหัวคนอื่น
ได้ยินดังนั้น ผู้คนทั้งหลายต่างแสดงความโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรมิได้
ที่แท้ ผู้มีบุญสีขาวคนนี้ได้ลบหลู่องค์ชายอวิ๋นเกอ
ในแคว้นจินอูนี้ ราชนิกูลย่อมเป็นฟ้าเป็นดิน
ชายผู้เคยทักทายกับเสี่ยวซุยอันก่อนหน้าเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "ช่างเถิด รีบไปเถิด ผู้มีบุญลบหลู่องค์ชายใหญ่เข้าแล้ว ใครมาก็เปล่าประโยชน์"
เสี่ยวซุยอันมองไปยังผู้มีบุญสีขาว
ยามนี้เขากลายเป็นสัตว์ขี่ของอวิ๋นเกอ ถูกกดทับจนหายใจไม่ออก แขนทั้งสองเส้นเลือดแทบปริแตก
การถูกปฏิบัติเช่นอนาจเช่นนี้ ทำให้เขาก้มหน้าลง เส้นผมสีดันสับสนรุงรังงดงามลงมา บังพรรณพักตร์ไว้พอดี
นึกถึงฐานะที่แท้จริงที่เขาอาจเป็น เสี่ยวซุยอันรู้สึกขึ้นจมูก ในอกอันจิ๋วของนางปะทุขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน
"องค์ชายก็เช่นไร! หนูยังเป็นราชครูแห่งแคว้นจินอูเลย ปล่อยเขาซะที!" ก้อนแป้งน้อยตะโกนลั่น