ภายในท้องพระโรง นายหญิงและบ่าวรับใช้ต่างมีรอยยิ้มเบ่งบาน
ขณะนี้ มีเงาร่างงามสง่าผุดขึ้นหน้าราชฐานตำหนักฉงหัว
ซ่งชูอี๋ถือกล่องอาหารด้วยตัวเอง ข้างในบรรจุซุปบำรุง หลังจากยั้งฝีเท้าแล้วมองเข้าไปด้านในอย่างหวาดระแวง
ฮ่องเต้ทรงอ้างพระอาการประชวร งดว่าราชการมาสองวันแล้ว
แต่เหตุใดนางกลับได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังมาจากตำหนักฉงหัว?
องครักษ์หน้าประตูวังมีสีหน้าเรียบเฉย "ชูอี๋แห่งซ่ง โปรดกลับไปเถิด ฝ่าบาทมิทรงพบผู้ใดทั้งสิ้น!"
ซ่งชูอี๋เก็บอาการเรียบนิ่ง ยื่นซุปให้ "ได้แล้ว บอกฝ่าบาทว่าข้ามาแล้วก็พอ"
เดินออกไปได้สิบกว่าก้าว นางก็สั่งนางในข้างกาย รีบไปสืบบันทึกการเข้าออกประตูวังในวันนี้
นางในกลับมารายงาน "ชูอี๋ ตอนเที่ยงวัน เซียงจวินน้อยจากจวนโหวได้เข้าวังมา"
ซ่งชูอี๋นั้นคาดเดาไว้บ้างแล้ว นั่งลง เชื่องช้าจัดสีหน้า
"เซียงจวินน้อย..."
"ได้ยินว่า เรื่องที่จางชูอี๋จากผู้ไร้นามแฝงมาจนได้รับความโปรดปรานใหม่ ก็เกี่ยวข้องกับเซียงจวินนี่แหละ" ซ่งชูอี๋เอานิ้วลูบริมถ้วยชา เกิดความคิดขึ้นมา
ฮ่องเต้และพระไทเฒ่าต่างโปรดปรานเด็กคนนี้ยิ่งนัก
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดตนไม่ลองไปใกล้ชิดนางดูเล่า เช่นนี้ฮ่องเต้ก็จะทรงรักบ้านจึงรักนกตามไปด้วย ใช้เป็นหนทางประจบขอความโปรดปราน?
"เยว่เอ๋อร์ เตรียมขนมและของหวานชั้นดีสักหน่อย ตามข้าไปรอที่ประตูวัง"
ภายในตำหนักฉงหัว
กินอิ่มหนำสำราญแล้ว เสี่ยวซุยอันก็ใช้มือประคองพุง เตรียมตัวกลับจวนในที่สุด