หลังจากออกจากวังมา เสี่ยวซุยอันยังคงคิดถึงพระไทเฒ่า อารมณ์จึงไม่ค่อยสดใสนัก
ซูจิ่นหานเพื่อปลอบใจนาง ก่อนกลับจวน ได้แวะที่ถนน ซื้อถังเหรินอันใหญ่กว่าหน้าคนมาให้
เสี่ยวซุยอันจึงมีรอยยิ้มขึ้นบ้าง ประคองมันไว้อย่างทะนุถนอมและน่ารัก “ท่านแม่ พอกลับไปแล้ว ข้าจะแบ่งให้พี่ใหญ่กับพี่รองกินด้วยกันเจ้าค่ะ”
ขณะนั้นรถม้าหยุดนิ่งสนิท ทั้งสองไม่ได้สนใจว่า มีเด็กติดตามจากโถงซ่งเฮ่อสองคน แอบวิ่งออกไปทางประตูมุมอย่างลับ ๆ …
สองคนนั้นทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ในมือยังถือภาพวาดน่าเกลียดอยู่ภาพหนึ่ง
“เร็วเข้า ไปตลาดตะวันตก ยิ่งคนเห็นมากยิ่งดี”
“คุณชายผิงบอกว่า จัดการดีแล้วมีรางวัล…”
…
พอกลับถึงจวน เสี่ยวซุยอันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเสียบถังเหรินลงในกองขนมเปี๊ยะหอมหมื่นลี้ จากนั้นก็หิ้วบัวรดน้ำ วิ่งไปที่สวนหลังบ้านเพื่อดูแล “หญ้าหอม” ทั้งหลาย
ในแปลงดอกไม้เขียวขจีรกชัฏ ใกล้จะเต็มแล้ว นับดูอย่างละเอียดคงมีหลายร้อยต้น เมื่อมองจากระยะไกลเป็นประกายเงินระยิบระยับ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว
อันที่จริง เสี่ยวซุยอันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า “หญ้าหอม” พวกนี้มีประโยชน์อันใด
นางยื่นมือน้อย ๆ ออกไปลูบเบา ๆ แล้วพึมพำ “มนุษย์ขนดุร้ายบอกให้ข้าซื้อมา เช่นนั้นย่อมต้องเป็นของดี ปลูกไว้ก่อนค่อยว่ากัน”
“ใช่แล้ว พวกเจ้าดอกไม้” เสี่ยวซุยอันทำงานเสร็จแล้วหันไปทางเหล่าดอกไม้นานาพันธุ์ตรงสวนหลัง “พวกเจ้าเคยได้ยินไหม ว่าอะไรคือหญ้าอิ๋นชุ่ย”
ยังไม่ทันที่พวกดอกไม้จะตอบรับ ขณะนั้นเอง เสียงโกรธเกรี้ยวของเสิ่นจิ่งเจาก็ดังมาจากเรือนหน้า!
“เหลือเกินหนักหนา ใครวาดของนี่ขึ้นมา ยังกล้าให้ร้ายพี่ใหญ่ข้าว่าเป็นตัวประหลาด ข้าจะออกไปคิดบัญชีกับพวกมัน!”
ได้ยินเสียง เสี่ยวซุยอันไม่มีแก่ใจถามต่อ รีบวิ่งไปข้างหน้า
“เกิดอะไรขึ้นหรือพี่รอง”