เสิ่นรั่วเยวียนไม่ว่าจะคิดอย่างไร ก็ไม่มีทางคาดคิดได้เลยว่า ผู้อยู่เบื้องหลังแผนการนี้ จะเป็นอู๋เซียงเวิง อาจารย์ผู้เป็นที่ไว้วางใจยิ่งกว่าผู้ใดในความทรงจำของเขา
ก้อนแป้งน้อยมองเห็นใบหน้าเบื้องหน้าชัดแจ้ง ทั้งร่างก็หนักอึ้งมึนงงขึ้นทันที
"อาจารย์ที่ปู่? เพราะเหตุใด... ต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่พะยะ ท่านถูกคนอื่นหลอกใช้ ใช่หรือไม่" ในความทรงจำ อู๋เซียงเวิงอาจารย์ที่ปู่ แม้นิสัยจะประหลาดสักเล็กน้อย แต่คุณธรรมก็งดงามดั่งดอกไม้หญ้าที่ท่านเลี้ยงไว้
เมื่อความจริงถูกเปิดโปงเสียแล้ว อู๋เซียงเวิงก็ไม่ฝืนปกปิดอีก
เขาทรุดตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตะคลุมดำหมุนวนในค่ำมืดราวกับมีความคิดหมุนเวียนอยู่ภายใน
"ถูกต้อง เรื่องนี้เป็นฝีมือข้าพ่ะย่ะค่ะ แม้วันนี้เจ้าทั้งสองจะจับข้าไม่ได้ ข้าก็เตรียมจะเปิดเผยกับเจ้าอยู่ดี"
เสิ่นรั่วเยวียนอดรนไม่ได้ตวาดลั่น "เพราะเหตุใด! ตอบมา ทำไมต้องเป็นเช่นนี้!"
อู๋เซียงเวิงกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
คู่ตาจ้องมองไปยังขอบฟ้าแดนไกล ราวกับกำลังย้อนรำลึกถึงอดีต
"ไม่ใช่เพื่อสิ่งใด หากเพื่อกำจัดขุนนางทุจริต คุ้มครององค์จอมกษัตริย์ที่แท้จริง และฟื้นฟูใต้หล้า!"
ดวงตาเสิ่นรั่วเยวียนเบิกกว้าง "องค์จอมกษัตริย์ที่ว่าคือผู้ใด ขุนนางทุจริตคือใคร และใต้หล้าในปากเจ้า ก็คือใต้หล้าของผู้ใดกัน!"
อู๋เซียงเวิงหันมองเขาอีกครั้ง เสียงแก่คร่ำครึ่แต่กังวานหนักแน่น ราวกับประกาศความยุติธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก "สิบสองปีก่อน เยี่ยนซานฆ่าบิดาสังหารพี่ ทำให้ข้าพ่ะย่ะค่ะตระหนักว่าการที่ข้าอบรมสั่งสอนพวกเจ้ามา ล้มเหลวเพียงใด"
"ตลอดหลายปีมานี้ ข้าไม่เคยหยุดคิดหาวิธี ที่จะแก้ไขความผิดพลาดในวันนั้น"
ก่อนหน้านี้ เหตุการณ์กบฏวังหลวงครั้งนั้น ทำให้อู๋เซียงเวิงในฐานะไท่ฟู่ต้องถอนตัวจากราชสำนัก ไปบำเพ็ญตนอยู่กลางป่าเขา