กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นเต็มไปด้วยแววตาคาดหวัง เผยความตื่นเต้นที่ใกล้จะสมปรารถนา
ทว่าใครจะรู้ ในยามนี้ เสี่ยวซุยอันกลับถอยหลังไปสองก้าว แล้วจับข้อมือของนางในข้างกาย พลันกดลงบนกำไลหยกวงนั้นอย่างแรง!
“เหนียงเหนียงของพวกเจ้าไม่เพียงใจสกปรก แม้กำไลก็สกปรกด้วย ควร ‘เช็ดถู’ ให้มันเสียหน่อย” เสี่ยวซุยอันทำปากยื่นอย่างรังเกียจ
คิดจะหลอกล่อนางรึ?
ก็ให้คนของพวกเจ้าเองนั่นแหละ ลองลิ้มรสชาติดูเสียก่อนเถิด!
นางในนางนั้นคาดไม่ถึง
ครั้นรู้สึกตัว รีบหดมือกลับ ก็เปื้อนพิษวาจาจริงเข้าเสียแล้ว!
กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นเบิกตากว้าง ตกตะลึงสุดขีด “เสิ่นซุยอัน เจ้า——”
ยามนี้ก็เห็นว่า นางในผู้นั้นมีสีหน้าซีดขาวอย่างรวดเร็ว ร่างทั้งร่างกระตุกอย่างรุนแรง ปากก็เริ่มพร่ำพรรณนา “ไม่ใช่ ไม่ใช่ข้า ข้ามิได้ฆ่าเด็กคนนั้น!”
กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นเห็นดังนั้น แทบสิ้นชีพด้วยความตกใจ!
“ข้านำนางไปทิ้งในลานประลองพยุหะหลวง... แต่ แต่ก็เป็นคำสั่งของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงทั้งสิ้น... เป็นเหนียงเหนียงที่ต้องการสังหารนาง!” นางในตะโกนโดยแทบไร้การควบคุม
กุ้ยเฟยสกุลเสิ่นรีบกระโดดขึ้นจากเตียง เรื่องเด็กคนนั้นมิอาจให้ใครล่วงรู้ได้ จึงถลันเข้าไปตบหน้าฉาดใหญ่
“อีบ่าวชั่ว เจ้าพล่ามเหลวไหลอันใด!”
นางในผู้นั้นถูกตบจนล้มคว่ำ เลือดไหลออกทั้งปากและจมูก ทว่ายังคงจ้องหน้ากุ้ยเฟยสกุลเสิ่นอย่างไม่ลดละ พลางเผยความจริง “ใช่แล้วคือเจ้า! เหล่าทวยเทพและพุทธเจ้าบนสวรรค์ล้วนเป็นพยาน หากจะโทษก็โทษกุ้ยเฟยสกุลเสิ่น... นางคือผู้กล่าวว่าเด็กนั้นมิควรเกิด บังเส้นทางขององค์หญิง...”
พิษวาจาจริงออกฤทธิ์รวดเร็วยิ่ง ครั้นเปื้อนแล้ว ก็จะเผยความลับสุดลึกในใจ