เสิ่นจิ่งหวยระงับความตกตะลึงในใจ สมองขบคิดอย่างรวดเร็ว
"เส้าซีแม้จะเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ แต่ห่างจากเมืองหลวงเพียงสองร้อยลี้ หรือว่าบิดาอยู่ไม่ไกลจากพวกเราแล้ว?"
เสี่ยวซุยอันดีใจสุดขีด แทบจะกลิ้งตีลังกาหงายท้องเหมือนเต่า
"ดีจังเลย ท่านแม่ แค่ไปตามหาที่นี่ ก็ทำให้ท่านพ่อกลับบ้านเร็ว ๆ ได้ใช่ไหม?" ใบหน้านางแดงระเรื่อ ดวงตาสุกใสประดุจไข่มุก
ซูจิ่นหานตื่นเต้นดีใจนัก แทบไม่ลังเล รีบหยิบของแทนตัวท่านโหวออกมา "ซุยอันพูดถูก เมื่อมีทิศทาง ก็ออกตามหาท่านโหวได้แล้ว"
"เช่นนั้นแม่จะไปแจ้งคนของท่านโหวเดี๋ยวนี้ ให้พวกเขาไปเส้าซีสักเที่ยว!"
ส่วนเหตุไฉนเสิ่นรั่วเยวียนจึงมาอยู่ที่เส้าซีในยามนี้
เพราะเส้าซีนั้น ห่างจากมั่วเป่ยที่เขาหายตัวไปนับหมื่นแปดพันลี้
รวมทั้งเหตุใดเขาจึงยังไม่กลับบ้าน
ข้อสงสัยเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่ต้องว่ากันทีหลัง
ยามซูจิ่นหานกระโดดขึ้นรถม้า หยาดน้ำตาแห่งความยินดีร่วงหล่นสู่สายลม กลายเป็นไออุ่นแห่งห้วงคะนึงหา แทบจะโบยบินไปอยู่เคียงข้างสวามีในทันที...
......
พอล่วงหนึ่งวัน บรรดาคนของเสิ่นรั่วเยวียนทราบข่าวดีเยี่ยงนี้ ก็พลันฮือฮากันถ้วนหน้า!
พวกเขาคัดเลือกห้าร้อยกว่านายทันที แต่งกายเบาแบบชาวบ้าน ขี่ม้าฝีเท้าเร็วที่สุด มุ่งหน้าสู่เส้าซี ตามหาบุรุษผู้พวกเขาสาบานจะภักดีจนตัวตาย
จนเกือบเที่ยงวัน ซูจิ่นหานเร่งเดินทางกลับจวน ขณะนั้นในวังส่งคนมา