ดังนั้นเสี่ยวซุยอันจึงจูงมือเสิ่นจิ่งเจา มุ่งหน้าไปยังโถงซ่งเฮ่อด้วยท่าทีดุดัน
เสิ่นจิ่งเจาอดกลั้นมาหลายวัน รอคอยเวลานี้อยู่เช่นกัน!
เขารีบคว้าดาบประจำกายมากล่าวอย่างขุ่นเคือง "ดีเลยน้องหญิง พี่รอเพียงคำสั่งเจ้าเท่านั้น วันนี้พี่รองจะตีมันให้เป็นรังผึ้งให้ได้"
วันนั้นตั้งแต่กลับจากเรือนน้ำชาหลานถิง เสิ่นจิ่งเจาก็รู้สึกผิดสังเกต จึงให้หรงเฟิงไปสืบดู
ไม่นานหรงเฟิงก็สืบทราบว่า รูปวาดนั้นเป็นฝีมือเด็กรับใช้ของเสิ่นจิ่งผิงที่แพร่กระจายออกไป แม้แต่ซุนจื่อเช่าก็ถูกเขายุแหย่ จึงเชื่อว่าจิ่งหวยไม่คู่ควรกับน้องหญิงและจงใจหาเรื่อง
ขณะนี้ เสิ่นจิ่งผิงเพิ่งกินเหล้าเสร็จ กำลังเอนกายบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์
"ฮ่าฮ่า ตระกูลซุนก็มาถอนหมั้นแล้ว? เกรงว่าเสิ่นจิ่งหวยคงต้องขายหน้าครั้งใหญ่ ไม่มีทางได้เป็นซื่อจื่ออีกต่อไป..." เขาลำพองใจยิ่งนัก
ยังพูดไม่ทันจบ ทันใดนั้นประตูห้องก็ดังสนั่น!
เสิ่นจิ่งเจาเตะประตูพัง ถือดาบตรงเข้าไปทุบตี "เจ้าเป็นคนชั้นไหน กล้ามานินทาพี่ใหญ่ของข้าลับหลัง ดูท่าเรื่องที่แม่เจ้าถูกตีจนขาหักจะเป็นบทเรียนยังไม่พอ! ดูข้า!"
ไม่ต้องชักดาบออกจากฝักด้วยซ้ำ ฟาดลงไปตรง ๆ ก็ส่งให้เสิ่นจิ่งผิงกลิ้งตกจากเก้าอี้
เหมือนหมาจมน้ำ!
เขาตกใจสะดุ้ง หลบเข้าไปใต้โต๊ะจึงเห็นทั้งสองคน
"พวกเจ้าได้อย่างไร จิ่งเจากับเด็กแสบ? พวกเจ้าจะทำอะไร? ผู้ใดมาเร็ว เรียกท่านปู่มาช่วยข้าที!"
เสิ่นจิ่งเจาดวงตาดุดัน ดึงคอเสื้อเขาออกมา แล้วกระแทกศีรษะเข้ากับมุมโต๊ะอย่างแรง
"กล้าเรียกน้องข้าว่าเด็กแสบอีกละก็ จะทุบปากเจ้าให้แหลก"
"อีกอย่าง ยามปกติข้ายังนึกถึงสายเลือด เรียกเจ้าว่าพี่ร่วมตระกูล แต่เจ้ากลับต่ำช้าถึงเพียงนี้ เอารูปพี่ใหญ่ข้าไปแพร่ในโรงเตี๊ยม วันนี้ใครมาก็ช่วยเจ้าไม่ได้" เขาระบายคำด่าออกมาอย่างรวดเร็ว