ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าขุนนางต่างตื่นตระหนกหวาดหวั่น
ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ มีผู้ใดอยู่เบื้องหลังกันแน่?
ข่าวแพร่เข้าสู่พระราชวังอย่างรวดเร็ว สีหน้ากู้เยี่ยนซานเคร่งขรึม พลันแย้มรอยยิ้มเย้ยหยัน
"เพียงแค่กลอุบายกระจอกงอกง่อย คิดจะสั่นคลอนแผ่นดินของเจิ้น อาศัยเพียงเท่านี้ยังห่างไกลนัก"
"ถ่ายทอดราชโองการ สั่งการให้สืบสวนให้สิ้นซาก เจิ้นจะคอยดูว่า เบื้องหลังนี้ซ่อนแผนชั่วร้ายใดไว้"
อีกด้านหนึ่ง ณ หน้าโรงเตี๊ยมสุริยันจันทรา
เสี่ยวซุยอันกระโดดลงจากรถม้า ไปพร้อมกับเสิ่นรั่วเยวียนเมื่อมาถึง
ขุนนางจำนวนหนึ่งรวมถึงรองเสนาบดีกระทรวงอาญาและผู้ตรวจการแผ่นดิน ต่างปฏิบัติตามรับสั่งมาสืบสวนแล้ว
"คารวะท่านโหว" รองเสนาบดีกระทรวงอาญาเห็นผู้มาเยือน รีบยกมือขึ้นคารวะทันที
เสิ่นรั่วเยวียนพยักหน้าเล็กน้อย กวาดสายตามองตรงไปยังโรงเตี๊ยมตรงหน้า
ป้ายโรงเตี๊ยมสูงส่งโอ่อ่า รูปโฉมรุ่งเรืองงามสง่า ราวกับกำลังบอกเล่าถึงความคึกคักในอดีต
ทว่าบัดนี้ มันกลับปิดประตูแน่นหนา ผู้คนหายไปจนหมดสิ้น
เสิ่นรั่วเยวียนขมวดคิ้วเป็นปม "ปิดร้านแล้ว? คนในโรงเตี๊ยมเล่า?"
รองเสนาบดีกระทรวงอาญาทูลรายงาน "พวกกระหม่อมมาถึง ที่นี่ก็ปิดหนีหายเรียบร้อยแล้ว คาดว่าคงเป็นฝีมือผู้วางแผนเตรียมการไว้ก่อน หลบหนีไปก่อนแล้ว"
"กระหม่อมสอบถามทุกคนแล้ว ทราบว่าปลาที่มีแถบผ้าในท้อง ล้วนมาจากโรงเตี๊ยมแห่งนี้ทั้งสิ้น ดังนั้นแม้จะปิดร้าน ก็สมควรเข้าไปตรวจค้นอย่างละเอียด!"
เสิ่นรั่วเยวียนพยักหน้าเล็กน้อย "เช่นนั้นก็ลำบากทุกท่านแล้ว"
ไม่นาน ทหารจำนวนหนึ่งจึงเดินหน้า ตั้งใจจะทลายประตูเข้าไป
เสี่ยวซุยอันยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยม เงยหน้ามองขึ้นบน จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าใต้เท้ากำลังสั่นสะเทือนเล็กน้อย ราวกับมีบางอย่างกำลังโยกไหว