อาศัยแสงสะท้อนจากคมดาบ เสิ่นรั่วเยวียนหรี่ตาลง ตรวจพบสิ่งผิดปกติที่อยู่นอกประตู
ครานี้ ย่างเท้าเข้าสู่ดินแดนจินอู
เขาก็รู้ว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวาย
เสิ่นรั่วเยวียนแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "เอาล่ะ หนทางนี้ก็เหนื่อยแล้ว พวกเราไปพักผ่อนที่ห้องชั้นบนเถิด"
พูดจบ เขาจูงเสี่ยวซุยอัน เดินขึ้นบันไดไปด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย
เมื่อเข้าไปในห้องชั้นดีห้องหนึ่งบนชั้นสองแล้ว
เสิ่นรั่วเยวียนกลับเปิดหน้าต่างออก เขาใช้วิชาตัวเบาอย่างเต็มที่ แทบไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย พลิกกายกระโดดลงมา!
"มีคนซุ่มอยู่หน้าโรงเตี๊ยม คอยดักพวกเรา รีบไปก่อน ออกไปจากที่นี่เถิด!"
"ซุยอัน กระโดดลงมา ท่านพ่อจะรับเจ้าเอง" เสิ่นรั่วเยวียนยื่นแขนออกไป เพิ่งเตรียมตัวเสร็จ
ก้อนแป้งน้อยก็ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เหยียบขึ้นไปบนวงกบหน้าต่าง ทำท่าราวกับผีเสื้อราตรีตัวน้อย โผลงมาอย่าง "กางมือกางเท้า"
เสิ่นรั่วเยวียนรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง!
จากนั้นเสิ่นจิ่งเจา เจียเย่ และองครักษ์ของเขา ก็ไต่ลงมาตาม ๆ กัน ทุกคนมุ่งไปทางด้านหลังของโรงเตี๊ยม ไม่นานก็เดินเข้าไปในถนนเฟยเจียที่คึกคักอยู่ใกล้ ๆ
ถนนสายนี้คนมาก
ทั้งปลาและมังกรคละปนกัน
ต่อให้คนของหวังวงศ์แห่งจินอูต้องการไล่ล่า ก็คงต้องเบียดเสียดกันอยู่สักพัก
เสี่ยวซุยอันไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย พอเข้าสู่ถนนเฟยเจีย กลับสำรวจมองที่นี่
ถนนเฟยเจียมีศาลเทพเจ้ามากมาย ทุกหนทุกแห่ง กลิ่นธูปที่จุดเผาไม่เคยขาดหาย
ไม่รู้ว่ามีเงินทองที่ดูดรีดจากราษฎรมากน้อยเพียงใด ที่กลายเป็นทรัพย์สินใช้บูชาเทพเจ้า โยนลงน้ำไปอย่างเปล่าประโยชน์ เสี่ยวซุยอันส่ายหน้าอย่างจนใจ