ไม่ช้า ด้วยความช่วยเหลือของลูกแก้วไฟศักดิ์สิทธิ์
เสี่ยวซุยอันรวบรวมจิตสำนึกได้อย่างมั่นคง ครานี้นางก้าวเข้าสู่แก่นทะเลจิตสำนึกของโทโยโตมิอย่างลึกยิ่ง
ในเศียรของนาง เหตุการณ์ต่าง ๆ ปรากฏขึ้นราวกระจกหมุน ภาพหนึ่งต่อหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน!
สิ่งแรกที่ก้อนแป้งน้อยได้เห็น คือโทโยโตมิยามวัยเยาว์ ต้องรับใช้พี่ลูกพี่ลูกน้องเหมือนบ่าวไพร่ ถูกสั่งงานโน้มนั่นเรียกนี่ จึงจะได้โอกาสเรียนวิชาเซียนของเผ่าพันธุ์
แล้วนางก็ได้เห็นอีก ในคืนที่โทโยโตมิได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้องค์ใหม่ ขึ้นเป็นทายาทของตระกูลสึจิมิคะโดะ ชายผู้นั้นดีใจจนเกือบคลั่ง!
"ที่แท้เจ้าก็เคยลำบากมาไม่น้อย แต่ใครให้เจ้าลงมือทำร้ายต้าซีของพวกเรา ข้าจึงไม่อาจไว้เจ้าไว้ได้" ก้อนแป้งน้อยบ่นพึมพำเบา ๆ แล้วปล่อยจิตสำนึกของตนสำรวจต่อไป
ชั่วขณะนั้นเอง ทันใดนั้น ในสายตาก็ปรากฏพระราชวังหลังหนึ่ง
ก้อนแป้งน้อยเกิดความอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก จึงหยุดทันที แล้วมองช้า ๆ ให้ถี่ถ้วน
พระราชวังนี้ ไม่อุดมด้วยความยิ่งใหญ่งดงามดังพระราชวังต้าซี ก็มิได้ประณีตหรูหราดังวังของอ๋องกูม่อ
หญ้าและต้นไม้ภายในล้วนแฝงไปด้วยมรณะ ลานกลางปูลาดทรายขาวกับมอสส์ แทนบ่อน้ำ ไม่เห็นแม้สัญญาณของชีวิต กลับเพิ่มพูนความพิลึกพิลั่นยิ่งกว่าเดิม
"ที่นี่คือพระราชวังแห่งฝูซางหรือ?" เสี่ยวซุยอันแหงนตาโต "ช่างน่าขัน ทำไมถึงขรุขระน่าดูเช่นนี้"
แต่ชั่วขณะนั้น โทโยโตมิก็มาถึง ผลักประตูพระตำหนักหนึ่ง คารวะด้วยการคุกเข่าโขกศีรษะเข้าไป
จิตสำนึกของก้อนแป้งน้อยรีบตามเข้าไปทันที!
"ฝ่าบาท ยาหม่องที่กลั่นจากฝิ่นชนิดนี้ ย่อมทำให้มนุษย์ติดใจอยากระยำเร็วจนมิอาจสลัดหลุด ต่อจากนั้นมิถึงครึ่งปี กายกับจิตก็พินาศทั้งสิ้น ย่อมสังหารผู้คนอย่างไร้ร่องรอย ยิ่งกว่าดาบหอกนับพันเล่ม!"