ศีรษะของผู้ที่แอบอ้างเป็นเหมียงเทียน "ฮึ่ง" ดังกึก ชั่วขณะนั้นเอง รู้สึกเวียนศีรษะตาลายไปทั้งหน้า
ต่อหน้ามีแต่ดาวระยิบระยับ!
ความเจ็บปวดถล่มทลายไม่หยุดหย่อนจากร่างกาย จนทำให้แก้มหูตาที่งดงามบิดเบี้ยวไปด้วยความทรมาน
"แน่นอน...ต้องเป็นเด็กสาวตัวดีนี่ ฝั่งนั้นไม่รู้เกิดเรื่องอะไรขึ้น!" แววตาของผู้แอบอ้างเป็นเหมียงเทียนเผยพิษเมฆ มันคลานไปมากับพื้น จะยืนก็ยืนไม่อยู่ "อ๊าก...ซี๊ด เธอกำลังทำอะไรกันแน่ โง่! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!"
ก้อนแป้งน้อยลวงนานสักพักใหญ่ จนสำราญใจแล้ว จึงลุกขึ้นจากพื้น ตบตบมือน้อย ๆ
"เอาล่ะ คราวนี้พอให้เจ้าได้ชิมของจริงแล้ว" นางหัวเราะเสียงหวิวอย่างภาคภูมิใจ
ทว่าเจ้าตัวเล็กก็ไม่กล้าทำให้บาดเจ็บหนักเกินไป เพราะร่างนั้นโดยที่สุดก็คือร่างของเหมียงเทียนเอง
ขณะนั้นเอง หลี่เสวียนและเสิ่นจิ่งเจาต่างรีบรุดมา
แม้ทั้งสองจะรู้ว่ามีพันธนาการอักขระอยู่ แต่ก็ยังหวาดกลัวว่าจะเกิดเหตุสะเทือนใจขึ้นมา
"รีบให้อาจารย์เสวียนตรวจดูเถิด ไม่ได้บาดเจ็บจริงจังใช่ไหม" หลี่เสวียนตรวจร่างรอบตัวอย่างฉับไว จึงได้แต่ใจหายใจควั่น
เสี่ยวซุยอันยิ้มจนเห็นฟันขาวกระจ่าง "บอกแล้วไงว่าไม่มีอันตราย วางใจเถิดอาจารย์เสวียน พี่สอง"
นางเองย่อมไม่เป็นอะไร กลับเป็นเหล่านางกำนัลที่ข้างกายนั้นต่างตกตะลึงงันงาม ถ้วยน้ำชาในมือตกลงกระแทกพื้น
นางทั้งหลายเห็นด้วยตาตนเองว่า เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์องค์นี้ทั้งกระโดดข้ามหน้าต่าง ทั้งกลิ้งลงจากบันไดสูงเสียนี่ก็ยังกระโดดโลดเต้นได้ราวกับปกติสุข หรือแม้นจะมีศีรษะทองแดงแขนเหล็กกล้า...
เมื่อเห็นนางทั้งหลายอ้าปากกว้างค้าง ก้อนแป้งน้อยก็แกล้งโลดแล่นโบกมือน้อย ๆ ว่า "ข้าไม่เป็นอะไรเลยนา จะให้ดูข้า 'เล่น' อีกรอบไหม!"