เขาจะสถาปนาเสี่ยวซุยอันขึ้นเป็นจวิ้นจวิน!
ให้เด็กน้อยได้เติบโตอย่างไร้กังวลใต้แสงรุ่งโรจน์แห่งพระราชวงศ์ สืบไปปีแล้วปีเล่า
ดวงตาของกู้เยี่ยนซานอ่อนโยน กำลังจะเปิดปาก
แต่ชั่วขณะนั้นเอง อ๋องจิ้นกลับลุกขึ้นยืนเสียก่อน
เขาแคะสายตาไปยังนอกตำหนักอวี้หัว แล้วจึงยืดถ้วยสุรากล่าวสดุดีว่า "บัดนี้คือวันคล้ายวันประสูติแห่งฝ่าบาท ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตให้กระหม่อมยกถ้วยถวายก่อนสักหนึ่ง ขอให้ฝ่าบาทมีพระชนม์ยืนยาว ทรงพระเกษมสำราญ"
กู้เยี่ยนซานชะงักครู่หนึ่ง จึงจิบสุราลงเบา ๆ พร้อมพยักพระพักตร์
"พระเชษฐาเสด็จมาแสนไกล ถือว่าทรงห่วงใยยิ่งนัก"
เบ้าตาของอ๋องจิ้นสั่นไหวเล็กน้อย น้ำเสียงยกสูงขึ้น "คำว่าห่วงใย กระหม่อมไม่อาจรับสภาพนั้น"
"แต่ของขวัญชิ้นหนึ่ง กระหม่อมวันนี้จำต้องถวายฝ่าบาท"
ว่าแล้วเขาก็หันข้างกายยกมือ "มาคน! ให้ยกกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบที่เปิ่นหวังตามหามาได้ขึ้นมาเดี๋ยวนี้ และให้ท่านผู้เคารพที่นั่งทุกคนได้พร้อมกันชื่นชม"
เอ่ยปากจบ นิ้วมือที่กำถ้วยสุราของกู้เยี่ยนซานก็บีบแน่นโดยไม่รู้ตัว
ไม่ใช่เขาบอกอ๋องจิ้นไปแล้วหรือ ว่าให้ส่งมอบกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบให้กรมพิธีการเท่านั้นพอ
บัดนี้ พอได้ยินชื่อกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบ
ขุนนางที่นั่งอยู่ต่างสนใจขึ้นมาทันที หันซ้ายขวามองไปรอบด้าน
"อะไรนะ? อ๋องจิ้นหากระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบมาได้จริงหรือ?"
"โลกนี้ยังมีสิ่งของเช่นนั้นอยู่จริงหรือ?!"
"เล่ากันว่าเป็นสมบัติแห่งยุคแต่งตั้งก่อน ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นด้วยตาตัวเอง!"
ครานี้ พวกประจบประแจงที่ไม่รู้เรื่องราวบางคนลุกขึ้นกล่าวสรรเสริญ "อ๋องจิ้นทรงห่วงใยแท้จริง พี่น้องรักใคร่กันนัก กระหม่อมทั้งหลายได้อาศัยบุญของฝ่าบาท จึงมีโอกาสได้เห็นองค์จริงของกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบ เป็นบุญวาสนาของพวกเราเหลือเกิน"