เสียงของพลทหารเวรสั่นเครือ ดั่งเพิ่งเห็นผีมาเอง
อ๋องหวันต้าชะงักการเคลื่อนไหว แรงใจโกรธกรีดกราย แล้วยิ่งโกรธจนขบขันกลับออกมา "เจ้าบ้าหรือไป คนทั้งหลายนั่นลี้ภัยอยู่ที่ทุ่งจิงเฟิง ย่อมไม่มีทางมีชีวิตออกมาได้!"
"แต่องค์ราชา จริงๆ พวกกระหม่อมเพิ่งเห็นเขาทั้งหลายเอง... เขารอดออกมาได้แล้ว!"
ว่าไฉน? สีหน้าเกรี้ยวกราดของอ๋องหวันต้าแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ความสยดสยองผุดขึ้นในอกเขาฉับพลัน!
ช้านานเช่นนี้
ผู้ใดที่ถูกเขาเนรเทศออกไปยังทุ่งนั้น ไม่เคยมีสักคนหนึ่งที่หนีรอดออกมาได้
ป่วนหินดูดกลืนคนเช่นกลืนต้นป่า หุ่นกระดูกกินคนไม่ทิ้งแม้แต่ก้อนเศษ มือเปล่าไร้อาวุธจะฝ่าฝืนออกมา ย่อมเป็นไปไม่ได้เลย...
หรือจะถือว่าเขาทั้งหลายเป็นเซียนหรือ!
"แน่นอนว่าเป็นเพราะของเสียอย่างเจ้ามองผิด!"
อ๋องหวันต้าไม่รู้ว่าตนโกรธหรือหวาดกลัว ถีบพลทหารเวรเข้ากลางลำตัวเต็มแรง "ยังค้างอยู่ทำไม เร่งรุดออกตามไป หวังจะได้เห็นด้วยตาเป็นครั้งเปิ่นอ๋อง ว่าใครคือคนที่ขโมยม้าศึกไป!"
ขณะเสียงคำรามระเบิดขึ้นทั่วราชสำนักเต็นท์ ทางด้านเสี่ยวซุยอันกับพวก กำลังขี่ม้าตัวใหญ่สูงสง่า พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่หวั่ยหยางว่อย่างรวดเร็ว
"ฮ่าฮ่า ม้าของอ๋องหวันต้านี่วิ่งเร็วจริง สมกันเป็นม้าที่ข้ายกน้ำหญ้าให้มานับหลายปี" เหอปายู่คาดถุงหนังไว้รอบเอว กระแทกบันได stirrup แรงๆ
เสี่ยวซุยอันอ้าปากจ้อย ซบแนบอกพ่อ ปล่อยให้ลมพัดปากเป็นรูปตัวโอ
ยังส่งเสียง "เต๊ะเต๊ะเต๊ะ" ดังแว่ว
"ฮ่าฮ่า ดูน้องสิ!" เสิ่นจิ่งเจาเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะครืน หวงตาโค้งงามดุ่งจันทร์เสี้ยว
ความปีติของการได้ชีวิตใหม่ พาพวกเขาคลาคล่ำไปทั่วทุ่งหญ้า
แต่ต่อจากนี้ สิ่งสำคัญที่สุด ย่อมไม่พ้นการจัดการเจ้าอ๋องคนบ้านั่น
กำจัดความวุ่นวายในทุ่งหญ้าให้สะอาด!
เมื่อม้าเดินทางมาถึงทางแยกจุดหนึ่ง เหอปายู่จึงบังคับสายบังเหียนให้ชะลอ "ฮื้อ! ท่านพี่เสิ่น ท่านทั้งหลายไปที่หวั่ยหยางว่อก่อนเถิด ข้าต้องตามหาเผ่าทั้งหลายที่สัมพันธ์ดีกับเผ่าเกาเซียงของข้า เพื่อไปบอกข่าวให้ทราบ"