ไม่ช้า บ่าวน้อยผู้หนึ่งก็สาวเท้าเข้ามา ในมือถือถาดหนึ่งใบ
เสี่ยวซุยอันเงยหน้ามองตามความสงสัย
เห็นบนถาดวางของวิเศษไว้สามชิ้น
ได้แก่ กระต่ายไม้กัมพลสลักด้วยเส้นทองคำ แหวนหยกชั้นเลิศ และอีกชิ้นหนึ่ง เป็นเครื่องประดับปะการังสีแดง
บ่าวน้อยคำนับแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "ของวิเศษทั้งสามนี้ ล้วนเป็นของโปรดของนายท่านของข้าพเจ้า ขอท่านจงทายให้ได้ว่า ชิ้นใดทรงค่าที่สุด"
"หากตอบถูก ก็ผ่านบททดสอบ!" บ่าวน้อยเกรงว่าเจ้าจะมองไม่เห็น จึงย่อถาดลงต่ำเป็นพิเศษ
ก้อนแป้งน้อยกวาดตามองรอบหนึ่ง อ้าว?
ดูทีเดียว ทุกชิ้นล้วนดูว่าล้ำค่าสิ้นดี แต่ชิ้นใดแท้จริงแล้วแพงที่สุด นางจะรู้ได้อย่างไรเล่า
มิใช่เพียงเจ้าตัวเล็กเท่านั้น แม้แต่เหล่าเจ้าชายหนุ่มผู้สุรุ่ยสุร่าย ชินตากับของล้ำค่าที่ยืนอยู่เบื้องหลัง
ยามนี้ก็ยากจะวินิจฉัยได้ในชั่วขณะ
เห็นเสี่ยวซุยอันกุมขวับ บรรดาคนก่อนหน้านั้นต่างหัวเราะเยาะไม่อาจอดกลั้น
"บททดสอบของแขกเซียน แม้แต่พวกเรายังผ่านไม่ได้"
"ให้เด็กน้อยขึ้นไป นอกจากอายเขา ยังมีประโยชน์อันใด?"
"สักครู่เมื่อตอบไม่ได้ ย่อมต้องร่ำไห้แน่ ทุกคนจงเตรียมเอามืออุดหูกันเถิด!"
เสี่ยวซุยอันไม่แยแสพวกเขา มือน้อยค้างเหนือของวิเศษทั้งสาม เพิ่งจะตั้งใจสัมผัสดู แต่สมองหมุนหนึ่งรอบ นางก็ถอนมือคืน
"ข้ารู้แล้ว!"
เสี่ยวซุยอันเงยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ "พวกเจ้าจะให้ของชิ้นใดแก่ข้า ชิ้นนั้นย่อมทรงค่าที่สุดในตัวมันเอง!"
"หืม?" บ่าวน้อยอึ้งไปชั่วครู่
ก้อนแป้งน้อยกางมือทั้งสอง "ทรงค่าหรือไม่ มิได้วัดกันด้วยราคาเสมอไป อีกทั้งพวกเจ้าก็มิได้ถามว่า ทรงค่าแก่ผู้ใด"
"หากมีชิ้นหนึ่งให้แก่ข้า อีกสองชิ้นที่มิใช่ของข้า เมื่อเทียบกันแล้ว ย่อมไร้ค่าเป็นแน่" เสี่ยวซุยอันทำปากยู้น้อย ๆ
คำพูดจบลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากในประตูทันที