ครู่ต่อมา กู้เยี่ยนซานกวาดสายตาอ่านสิบกว่าบรรทัดอย่างรวดเร็ว พลางให้ขันทีนำรายงานลับไปเผาทำลาย
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เมืองหลวงป้องกันเข้มงวด พวกกบฏมากมายจะเข้าเมืองได้ มีเพียงแฝงตัวปะปนกับสามัญชนเท่านั้น”
“หากพวกมันต้องการก่อเรื่อง ก็จำต้องใช้อาวุธ แต่อาวุธจำนวนมากขนเข้าเมืองหลวงได้ยากยิ่ง เว้นเสียแต่พวกกบฏจะมีไส้ศึกอยู่ในเมืองนานแล้ว!” กู้เยี่ยนซานจับประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นคิ้วของเขาเม้มแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสี่ยวซุยอันก็อดถามไม่ได้ “ฝ่าบาท ทรงมีเรื่องกลุ้มพระทัยหรือ ไฉ่ฝ่าบาทไม่ตรัส ซุยอันอาจช่วยได้นะเพคะ”
กู้เยี่ยนซานคลายพระพักตร์เล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มน่าฟัง “เด็กน้อย นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ แต่....”
“หากท่านพ่อของเจ้าอยู่ข้างกายข้า ก็จะง่ายขึ้นมาก” แววตาระคนความคะนึงหา
เสี่ยวซุยอันแกว่งมือน้อยน่ารัก เห็นทีท่านพ่อจวนโหวจะต้องรีบกลับมาแล้ว!
ผู้คนมากมายคิดถึงเขา
กู้เยี่ยนซานมีพระประสงค์เรียกขุนนางมาหารือ จึงรับสั่งให้ขันทีห่อขนมนมกรุบที่เหลือ
“ข้ามีธุระอื่นอีก เจ้ากลับไปกับฮูหยินก่อนเถิด แล้วค่อยมาโรงหนังสือเสวยขนมของข้าวันหน้า” ทรงปัดเศษขนมบนฉลองพระองค์ น้ำเสียงอ่อนโยน
เสี่ยวซุยอันพยักหน้าอย่างแรง คว้าห่อขนม แล้วกระโดดโลดเต้นวิ่งออกไป “เย่ย่อม ฝ่าบาทลาก่อนนะเพคะ~”
หน้าโรงหนังสือ ขันทีกำราบให้คนถอยไปไกลแล้ว
ซูจิ่นหานรอคอยด้วยใจระทึก จนกระทั่งเห็นร่างน้อยในชุดสีเขียวอ่อนผลุบออกมา นางก็เร่งเท้ากระโจนเข้าไปโอบบุตรสาวไว้