เสี่ยวซุยอันชะเง้อศีรษะน้อย ๆ อยากจะเข้าไปดูใกล้ ๆ อีก
ทว่าหลี่เสวียนเกรงว่าน้ำมันกรดเขียวที่กระเด็นจะถูกตัวเด็กน้อย จึงดึงนางไปอยู่ด้านหลังอีกครั้ง
“ต้องอยู่ห่าง ๆ นะ เจ้าสิ่งนี้มีอานุภาพร้ายกาจเกินกว่าเจ้าจะคาดคิดเสียอีก”
เสี่ยวซุยอันพยักหน้างง ๆ ในใจเร่งร้อนอยากเห็นกับตาเต็มที
ขณะนั้นเอง ก็เห็นใจกลางมารเชิดเริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นโดยรอบ พร้อมกันนั้นรูปร่างก็แปรเปลี่ยน ประหนึ่งกำลังถูกกัดกร่อนทีละน้อย!
ไอวิเศษที่สิงอยู่ในใจกลางมารเชิดรู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย ตอนแรกก็ตื่นตะลึง จากนั้นก็ส่งเสียงแหลมด้วยความโกรธแค้น
[“พวกสารเลว!”]
[“คิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะทำลายข้าได้รึ ฝันไปเถิด…อ๊าก!!! บัดซบ นี่มันสิ่งใดกัน!”]
พลางฟองอากาศในถังกรดยิ่งผุดมากขึ้น ไข่มุกสีแดงชาดแห่งบาปหนาเม็ดนี้ก็ค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนจนสิ้นซาก
กระทั่งแสงสีแดงริบหรี่สุดท้ายดับวูบลง
ใจกลางมารเชิดที่เคยทำร้ายผู้คนนับหมื่นนับพันก็ถูกทำลายล้างโดยสิ้นเชิง
ภายในโถงใหญ่ ทุกคนกลั้นหายใจ ก่อนจะระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีออกมาพร้อมกัน!
“สำเร็จจริง ๆ!” กู้เยี่ยนซานสะบัดแขน ใบหน้าเผยสีหน้ายินดีที่หาได้ยาก
เสี่ยวซุยอันเบิกตาโต ร้องอู๊ว แล้วโผเข้ากอดหลี่เสวียน “ดีจังเลย! อาจารย์เสวียนเก่งกาจ อาจารย์เสวียนทรงพลัง เจ้าชั่วร้ายถูกทำลายเสียที ชาวเมืองเซ่าซีรอดแล้ว!”
หลี่เสวียนลูบศีรษะน้อย ๆ ของนางพลางยิ้ม “เป็นเพียงกลเม็ดเล็ก ๆ ของอาจารย์เท่านั้น ผู้ที่รู้ทันของสิ่งนี้และช่วยเหลือราษฎรผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วน กลับเป็นเจ้าเด็กน้อยนี่ต่างหาก”
เสิ่นจิ่งหวยดีใจจนผงกศีรษะรัว นางพูดถูก ผู้ที่เก่งกาจที่สุดมีเพียงน้องสาวของเขาเท่านั้น!
ขณะนั้น กู้เยี่ยนซานจ้องมองเสี่ยวซุยอันไม่วางตา ในใจสะเทือนใจยิ่ง เกิดความรู้สึกหลากหลาย
เด็กคนนี้ช่วยคลี่คลายปัญหาให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นไปได้หรือไม่ว่าสวรรค์ทรงเมตตา ส่งเด็กน้อยผู้เป็นสิริมงคลลงมาใกล้ตัวเขา?
ทว่าไม่รู้ว่า ก่อนที่เด็กน้อยจะถูกเก็บมาเลี้ยงนั้น นางมีชาติกำเนิดเช่นไรกันแน่