ในที่สุด จวิ้นจวินหว่านหนิงผู้น้องก็ทนไม่ไหว เขาผลักพี่สาวออกแล้ววิ่งหนีไป
“ข้าขอโทษท่านพี่ ข้าน้อยไม่อาจร่วมก่อเรื่องกับท่านต่อไปได้แล้ว หากเรื่องวุ่นวายถึงสำนักศึกษา บิดาคงตีก้นข้าจนเละแน่!”
“เจ้า…เจ้าจะวิ่งหนีไปไหน!” จวิ้นจวินหว่านหนิงถูกผลักจนเซถลา กัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด ช่างเป็นคนไร้ประโยชน์เสียจริง
แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่มีวันยอมแพ้ เพื่อปิ่นทองชุดนั้น นางจะต้องเอาชนะเสิ่นซุยอันให้ได้!
“หึ น้องข้าขี้หลงขี้ลืม จำคนผิดไปเท่านั้น มันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ”
จวิ้นจวินหว่านหนิงข่มใจหันกลับมา ใบหน้าเดือดดาลไม่จางหาย “แต่เครื่องประดับของเปิ่นจวิ้นถูกลวงเอาไป เจ้ารู้แก่ใจดีก็รีบกลับจวนไปเอามาคืนเสียดี ๆ!”
เสี่ยวซุยอันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เอ่ยเสียงใส “ก็เจ้านั่นแหละที่ผิดกฎของร้านก่อน แล้วเจ้าก็ยื่นเครื่องประดับให้คนอื่นเอง ของก็ไม่ได้อยู่ที่ข้า เจ้าจนจัดหรือ เหลวไหลไร้เหตุผลสิ้นดี”
จวิ้นจวินหว่านหนิงถูกทิ่มแทงใจดำ กรีดร้องโต้ “เปิ่นจวิ้นเกิดในราชวงศ์ จะมาใส่ร้ายธิดาจวนโหวตัวเล็ก ๆ เพียงเพื่อปิ่นทองได้อย่างไร?!”
เสี่ยวซุยอันเห็นนางตีรวน ไม่มีอารมณ์จะถกเถียง จึงตัดสินใจจบเรื่องในคำเดียว