แต่เสี่ยวซุยอันจะยอมไปเสียได้อย่างไร เธอน้อยเตี้ยเพียงนั้น แต่ก็ชูมือขึ้นพร้อมดวงตาแฉะใส "ท่านขันทีใหญ่ หูหนูไม่กลัว ถ้าหูหนูไปเสีย ก็จะไม่มีผู้ใดช่วยเสด็จพ่อไว้ได้อีกแล้ว หูหนูจึงต้องอยู่ที่นี่ต่อไป"
ขันทีใหญ่รู้สึกขึ้นจมูกวูบไสว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่แล้วทวันเวลานั้นเอง กู้เยี่ยนซานผู้นั่งอยู่ด้านหลังก็สะบัดไหล่ขึ้นโดยกะทันหัน
ต่อจากนั้น เส้นเลือดฝั่งขมับก็ดันขึ้นจากรอบคอ ดำเนินยาวไปถึงกราม และขึ้นไปถึงหน้าผาก โดยที่ไม่รู้ตัว ดวงตาของกู้เยี่ยนซานก็เริ่มมีเส้นเลือดขอดแดงชะมุม
"ตึม!" เสียงดังสนั่น กู้เยี่ยนซานพุ่งลุกขึ้นยืน พลังอำมหิตแผดออกรอบกาย ยกมือเข้าคว้าดาบยาวที่วางอยู่ข้างกาย
ได้ยินเสียงนั้น ขันทีใหญ่หวาดกลัวหันศีรษะกลับ เร่งลากเสี่ยวซุยอันว่า "องค์หญิง ขอเสด็จออกไปเถิด มิอาจอยู่ต่อได้อีกแล้ว..."
หากถ้อยคำยังไม่ทันจบ
เมื่อเห็นเสด็จพ่อในที่สุดก็ลุกขึ้น มีปฏิกิริยาตอบสนอง เสี่ยวซุยอันก็ดีใจจนไม่เลือกหน้า กางแขนสั้นสองข้าง ทะยานเข้าซบอย่างตื่นเต้น
"เสด็จพ่อ ทรงลุกขึ้นได้แล้วหรือ ขอรับ เสด็จพ่อ พวกหูหนูกลับมาแล้ว ทรงเงยหน้าดูหูหนูสักครั้งเถิด!" ตัวน้อยตะเกียกตะกายเงยขาขึ้นสุดตัว พยายามให้กู้เยี่ยนซานมองตนเองให้มากขึ้น
แต่เมื่อถึงยามนี้ ดวงตาของกู้เยี่ยนซานกลับท่วมท้นไปด้วยพลังอำมหิตสนิทดำ เมื่อก้มศีรษะมองลงมาที่เสี่ยวซุยอัน ดั่งเห็นเป็นเครื่องอื่น ยกมือขึ้นเพื่อจะบีบคอบางเล็กของเสี่ยวซุยอัน
พร้อมกันนั้น พลังอำมหิตรอบกายของเขาก็ฟุ้งกระจายออกมาราวหมอกดำอย่างบ้าคลั่ง!