ทว่าชั่วพริบตา ชิงดีชิงเด่นเช่นนี้ ก็ถูกคลี่คลายด้วยเสียงเรอเล็ก ๆ
เสี่ยวซุยอันกอดพุงกลม ๆ ใบหน้าน้อยขาวผ่องเต็มไปด้วยความอิ่มเอม
"ซุยอันอิ่มแล้วจ้า เอิ๊ก!"
"ท่านพ่อ ท่านฮ่องเต้ พวกท่านพักสักครู่เถิด เอิ๊ก!"
เสิ่นรั่วเยวียนจึงหยุดป้อนอาหาร นิ้วเรียวยาวคีบผ้าเช็ดหน้านุ่มผืนหนึ่ง
"กินเหมือนแมวดอกไม้ตัวน้อย รีบมาเช็ดหน่อย"
เสี่ยวซุยอันยอมเชิดหน้าขึ้นแต่โดยดี ปล่อยให้ท่านพ่อเช็ดคราบอาหารตรงแก้มอย่างบรรจง ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกำลังปั้นนางเป็นซาลาเปา
หลังจากทำความสะอาดแล้ว ก้อนแป้งน้อยก็รู้สึกง่วง
ดวงตาคู่โตที่เพิ่งสดใสเมื่อครู่หม่นลงเป็นหมอกน้ำ ปรือปริบ ๆ อย่างงุนงง
"หลับเถิด" เสิ่นรั่วเยวียนให้นางซบไหล่ รับรู้ถึงความอุ่นรินมาจากศีรษะนุ่มฟูเบื้องล่าง
ต้องบอกว่า มีลูกสาวช่างดีนัก
เปลือกตาของเจ้าตัวน้อยหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ก่อนหลับ นางยังชี้นิ้วไปทางอาหารในถ้วยน้อยที่เหลือ
"ท่านพ่อ อย่าลืมเก็บอาหารพวกนี้กลับไปด้วยนะ ห้ามทิ้งเด็ดขาด"
ก้อนแป้งน้อยพูดพลางครางเบา ๆ สองครั้ง แล้วก็เงียบลง
เสิ่นรั่วเยวียนก้มตามองอีกครั้ง ก็เห็นว่าเด็กดีน้อยตัวนี้หลับสนิทแล้ว ใบหน้าน้อยขาวน่ารักยังยู่โดยไม่รู้ตัว เผยสีชมพูระเรื่อ
น่ารักราวกับลูกขนปุย
เสิ่นรั่วเยวียนรู้สึกคันในใจ อยากแขวนเจ้าตัวน้อยนี้ไว้บนตัวทุกวัน!
กู้เยี่ยนซานมองมาหลายครั้ง ต้องการเอ่ยเรื่องสำคัญ
แต่คิดว่าเสิ่นรั่วเยวียนเพิ่งกลับมา คงเร่งรุดกลับไปอยู่พร้อมหน้าครอบครัว จึงเลิกล้มก่อน มิได้รั้งให้อยู่ต่อ