และในเวลานี้ ภายในตำหนักหวังวงศ์ ก็ได้จัดวางงานเลี้ยงใหญ่ไว้แล้ว
องค์ชายเจียเย่เปลี่ยนเครื่องทรงงดงามชุดใหม่ มาตรงเวลายิ่งนัก เพิ่งรีบร้อนมาถึงด้วยความกระตือรือร้น
หวังวงศ์แห่งจินอูได้ออกมาต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ก่อนแต่เดิม เมื่อพบเห็นเขาแล้ว ก็รีบย่างกรายเข้าไปทันที
“ขอบพระทัยองค์ชายเจียเย่ ที่ให้เกียรติแก่จินอู มาร่วมงานเลี้ยง เชิญประทับที่สูงสุด” นางยื่นมือออก แต่งแต้มรอยยิ้มสง่างาม
เจียเย่ก้าวเท้าเข้าตำหนัก แต่หลังจากมองซ้ายมองขวา ก็ไม่พบผู้ที่อยากพบ
ดังนั้นเขาจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “ขอถามหน่อยเถิด พี่ใหญ่ของข้าอยู่ที่ใดเล่า”
“แล้วก็ เหตุใดกล่าวว่าประทานเกียรติแก่จินอู องค์ชายผู้นี้มาหาคน หาใช่มาพบท่านไม่!”
หวังวงศ์แห่งจินอูพลันชะงัก “…หาพี่ใหญ่? กล้าถามองค์ชาย ใครคือพี่ใหญ่ของท่าน”
ในเมืองซูหลีนี้ ไม่มีผู้ใดใหญ่ไปกว่านางอีกแล้ว
ยิ่งกว่านั้น อีกฝ่ายก็เป็นถึงองค์ชาย จะมีผู้ใดเป็นพี่ใหญ่ขององค์ชายได้หรือ หรือว่าจะเป็นพระเชษฐาของเขา?
ทว่าหวังวงศ์แห่งจินอูพลิกคิดอีกครา อ๋องกูม่อมีราชโอรสเพียงองค์เดียว นอกจากเจียเย่แล้ว ก็มิได้มีโอรสองค์อื่นอีก
เจียเย่เห็นว่าไม่มีเสี่ยวซุยอันอยู่ที่นี่ จึงรู้ว่าถูกองครักษ์หลอกลวงแล้ว ก็จะยกเท้าจากไป
“ที่แท้นางก็มิได้อยู่ที่นี่ เช่นนั้นองค์ชายผู้นี้ก็จะไม่อยู่ต่อแล้ว ขอบคุณที่ต้อนรับ”
หวังวงศ์แห่งจินอูเห็นดังนั้น รีบเข้าไปขัดขวาง “โปรดหยุดฝีเท้าก่อน มิทราบองค์ชายจะตามหาผู้ใดกันแน่ หวังวงศ์ผู้นี้สามารถช่วยตามหาได้!”
เจียเย่คิดว่าก็ได้ หยุดกายลง เพิ่งจะเอ่ยปาก
พอดีขณะนั้น ก็ได้ยินเสียงใสซื่อร่าเริงเสียงหนึ่ง ลอยตามลมเข้ามาในตำหนักใหญ่
“เจียเย่มาหาข้าเอง!”
เสี่ยวซุยอันเหน็บผมจุก “กระต่ายหูตก” น้อย กระโดดโลดเต้น เผยรอยยิ้มกว้างวิ่งเข้ามา
ทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นเคย เจียเย่ก็รีบหมุนตัวกลับ