แต่ว่า ของวิเศษศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ หากค้นพบมันจริง ๆ แล้วปรากฏกายขึ้นในโลกอีกครั้ง จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เสิ่นรั่วเยวียนไม่ทันจะได้ครุ่นคิดมาก เพราะการเจาะเลือดขับพิษครั้งสุดท้ายของถูเฮ่อเซียวใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว
เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยดีแล้ว พวกเขาก็ควรจะออกเดินทางสู่เส้นทางแห่งการผจญภัยเสียที
โชคดีที่ เมื่อต้าเวิงเจาะเลือดครั้งสุดท้ายให้ถูเฮ่อเซียวจบลง
พิษเหลี่ยเย่ที่ถูเฮ่อเซียวได้รับ ก็ได้รับการขจัดออกจนหมดสิ้นจริง ๆ!
ร่างกายยังอ่อนล้าอยู่บ้าง แต่ฐานรากของถูเฮ่อเซียวดีอยู่แล้ว เขาจึงลุกขึ้นอยากไปที่ราบจิงเฟิงพร้อมกับซุยอัน "การเดินทางครั้งนี้อันตรายนัก พวกเราไปด้วยกัน!"
แต่ก้อนแป้งน้อยรีบดึงตัวเขาไว้ "ไม่ได้หรอก ถูเฮ่อเซียว อยากไปที่ราบจิงเฟิงก็ต้องไปราชสำนักก่อน ตอนนี้เจ้าออกโฉมไม่ได้เด็ดขาด"
ถูเฮ่อเซียวใจร้อน กระทุ้งหัวตัวเองเป็นเชิงอึดอัด
แต่เขารู้ดีว่ามิตรสหายได้เสี่ยงภัยมามากมายแล้วเพื่อช่วยชีวิตตน
"ได้ ชีวิตของข้าซุยอันช่วยไว้ ย่อมควรให้ซุยอันเป็นผู้ตัดสิน" หลังอ่อนด้อยอารมณ์เพียงชั่วครู่ ถูเฮ่อเซียวก็สงบลงอย่างว่าง่าย ราวกับสุนัขใหญ่ผู้เชื่อฟัง
ก้อนแป้งน้อยยิ้มแฉ่ง แล้วรีบฝากฝังต้าเวิง
"คุณปู่ต้าเวิงคะ รบกวนให้เขาพักอยู่ที่ค่ายแกะขาวก่อนนะคะ ขอความกรุณาช่วยดูแลด้วย"
ท่านลุงต้าแห่งเผ่าเร่ร่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วหยิบแท่งคำสั่งละมั่งขาวออกจากมือ "จงพกรายการนี้ไป มีสิ่งนี้อยู่ ย่อมรับประกันได้ว่าพวกเจ้าจะก้าวเข้าสู่ราชสำนักได้"
ไม่นาน หลังจัดเตรียมของอย่างเรียบง่าย คณะของเสิ่นรั่วเยวียนก็คารวะลาต้าเวิง แล้วออกเดินทางจากค่ายแกะขาว