เสียงกึกก้องอย่างภูผาคำรามดุดันกลั่นแก่นขึ้นกลางแขกผืนฟ้า นั่นคือถ้อยเสียงเย็นเยียบของมหาราชปีศาจหมิงเทียน ผู้อยู่ในคัมภีร์อสูรศักดิ์สิทธิ์
เมื่อได้ยินเสียงนั้น สามมารจ้อว์เทียนก็รู้สึกชาไปทั้งร่าง
นางรับรู้มานานแล้วว่าภายในวังหลวงแห่งนี้ ดูเหมือนจะมีวิญญาณมารอื่นซ่อนอยู่
แต่ไม่คิดเลยว่าผู้นั้นกลับเป็นท่านผู้นี้ เจ้าแห่งแดนมารผู้เป็นใหญ่เพียงหนึ่งเดียวมานับหมื่นนับแสนปี
กลางความมืดสนิท ก้อนพลังมารดำสนิทกำลังจะแตกสลาย
สามมารจ้อว์เทียนรีบตะโกนว่า "มหาราชปีศาจหมิงเทียน เจ้าบ้าไปแล้วรึ! เจ้ารู้หรือไม่ แท้จริงของเด็กน้อยข้างล่างนั้นเป็นผู้ใด แท้จริงจะยังช่วยนางอีกเช่นนั้นรึ!"
"ข้าก็ช่วยแล้ว เจ้าจะมาสั่งสอนข้ารึ?"
วาจาจบ รัศมีทองแห่งคัมภีร์อสูรยิ่งโหดร้ายรุนแรง จนพลังมารของสามมารจ้อว์เทียนแทบจะไม่อาจรวมร่างไว้ได้
ณ ยามนี้ เสี่ยวซุยอันก็รู้สึกว่าจิตสำนึกของตนกำลังถูกดึงรั้ง
หากนางทราบดีว่าไม่อาจถอนพลัง จึงฝืนปวดศีรษะ ขมวดแก้มน้อย ๆ แน่น คงประจำการปกปักคัมภีร์อสูรศักดิ์สิทธิ์ต่อไป
ชั่วไม่นาน พลังมารของสามมารจ้อว์เทียนแทบจะถูกบดขยี้จนสิ้นสูญ
แต่เพียงขณะนั้นเอง ทั่วทุกทิศของวังหลวงกลับก่อเกิดม่านพลังกั้นเป็นเครื่องหมายยันที ปกป้องการฟันครั้งสุดท้ายนี้ไว้ได้
สามมารจ้อว์เทียนตะลึงงัน จึงรู้ตัวอย่างทันที "พลังมารของเจ้ากลับถูกเครื่องหมายยันทีของข้าขวางไว้... เดี๋ยวนะ แท้จริงเจ้ายังติดอยู่ในคำสาบานปิดผนึกอยู่สินะ?"