ในพริบตาที่สายฟ้าแลบ ผู้เป็นอ๋องเสิ่นรั่วเยวียนรีบดึงดาบยาวออกจากฝัก แสงคมหนาวสาดวูบ!
ชั่วขณะถัดมา บุปผาโลหิตกระจายกลางอากาศ มือโจรที่กำลังจะทำร้ายเสี่ยวซุยอันถูกฟันบาดเจ็บทันที!
“อ๊าก!!”
“เฮอะ เป็นอ๋องไม่สนว่าพวกเจ้าถูกสิ่งใดควบคุมอยู่ แต่ถ้ายังไม่ตื่นสติอีก ยังอยากทำร้ายธิดาข้า คมดาบของข้าก็จะไม่ประณีประนอม!” เสิ่นรั่วเยวียนขมวดคิ้วแน่น ประกาศคำเตือนครั้งสุดท้าย
ก้อนแป้งน้อยคลายใจ แล้วรีบกระโดดลงจากอกบิดา หลบไปมุมสุดของตึงเพื่อมิให้เป็นภาระรบกวนการรบของบิดา
แม้เช่นนั้น ชาวบ้านที่เหลือก็ยังไม่ละความพยายาม มือเปล่าไม่มีอาวุธก็พุ่งเข้าปะทะโดยไร้สติ
เสิ่นจิ่งเจารีบคลำดาบ “ท่านพ่อ รบเลยดีกว่า ไม่มีทางถอยอีกแล้ว!”
เสิ่นรั่วเยวียนจับปกเสื้อบุตรชายดึงไปข้างหลัง “เรื่องลงมือฝากไว้กับผู้ใหญ่ เจ้ากับเจียเย่ พาน้องสาวออกจากที่นี่ก่อน!”
“ไป๋ป้า ทูหั่วหลัว ตามเป็นอ๋องรบ คุ้มกันพวกเขาล่าถอย!”
บ่าวสองคนของเจียเย่ได้ยินดังนั้น ก็ส่งเสียงก้อง คลายเส้นเอ็นเตรียมลงมือ
หากทว่า พิจารณาแล้วว่าคนเหล่านี้ในที่สุดก็เป็นเพียงสามัญชน
เสิ่นรั่วเยวียนจึงสวมฝักคลุมดาบ เพื่อมิให้บาดเจ็บพวกเขาหนักนัก
ไม่ช้า เสียงปะทะก็ดังกึกก้อง!
เสียงหมัดกระแทกกระทบเนื้อ และเสียงกรีดร้องเรียกร้อง เต็มไปทั่วตรอกแคบที่แออัดนี้
แต่เพราะต้องต่อสู้ด้วยกำลังน้อยรับมือจำนวนมาก ประกอบกับภูมิประเทศกีดขวาง เสิ่นรั่วเยวียนกับพวกจึงเริ่มรู้สึกลำบากอย่างรวดเร็ว
ยิ่งกว่านั้น เมื่อถูกบัญชาล่าสังหารขับเคลื่อน
ชาวบ้านเบื้องหน้าช่างเหมือนแมลงวันไร้หัว คลื่นหนึ่งเพิ่งล้มลงไป ก็มีอีกหลายคนพุ่งเข้ามา ดุจหมาป่าหิวโซที่ได้กลิ่นเนื้อ!
เจียเย่กับเสิ่นจิ่งเจาไม่กล้าผลัดเวลา ดึงเสี่ยวซุยอันมาไว้ มองเห็นกำแพงนอกตรอกนี้สูงไม่มาก จึงคิดลองปีนข้ามออกไปก่อน
เจียเย่ย่อตัวนำ ไม่ใยดีตบบ่าตัวเอง “เร็วเข้า จิ่งเจา เจ้ายืนบนหลังข้า ขึ้นทับกันเป็นชั้น ส่งพี่ใหญ่ขึ้นไปก่อนค่อยว่ากัน!”
เสิ่นจิ่งเจาคลำกระดูกอ้าวมือ เพิ่งวางเท้าทั้งสองขึ้นไป
ชั่วนั้นเงยหน้ากลับมา กลับพบว่า เสี่ยวซุยอันไม่รู้เมื่อใดกลับหายไปเองแล้ว!