เสี่ยวซุยอันซอยแขม่ว่าอกบิดา แล้วส่ายเศียรน้อยอย่างเด็ดขาด
“ทำไมต้องให้มันหยุดด้วย?”
“ข้าเพิ่งช่วยพวกเจ้าไปแล้วรอบหนึ่ง แท้จริงพวกเจ้ากลับเมตตาตอบแทนด้วยพิษภัย!” เสี่ยวซุยอัน pursed ปากน้อย ครั้งนี้นางไม่ออกมืออีกแล้ว
ก่อนหน้านี้ ที่นางร้องให้ภูตภูเขาหยุดลง ก็เพราะความเมตตาธรรมดา
แต่นักล่าเงินรางวัลทั้งหลายนั้น ความโหดเหี้ยมเปลี่ยนยาก ถ้าเช่นนั้นก็จงได้รับผลแห่งการกระทำของตนเองเถิด
ความดีงาม จะเป็นความดีงามก็ต่อเมื่อมอบให้แก่ผู้สมควรได้รับเท่านั้น
หากใช้อย่างไม่เลือกหน้า ย่อมกลายเป็นดาบฟันทั้งผู้อื่นและตนเอง
เสิ่นรั่วเยวียนลูบแก้มน้อยนุ่มเอิบอิบ พยักหน้ารับอย่างชื่นชม “สิ่งที่ซุยอันกล่าวไม่ผิด เจ้าช่วยพวกมันอีกกี่ครั้ง พวกมันก็ไม่รู้สำนึกบุญคุณ คำดีไม่มีวันช่วยคนที่ควรตาย ชะตากรรมนั้นพวกมันเลือกเอง”
โชคดีที่ก่อนมาถึงซีอวี้ ทุกคนได้พกหญ้าอิ๋นชุ่ยติดตัวมาบ้าง
หลี่เสวียนจึงเข้ามาเอาน้ำจากน้ำเต้าล้างแผลให้สิ่งน้อย แล้วปิดพลาสต์หญ้าอิ๋นชุ่ยลงไป เสี่ยวซุยอันก็ไม่ปวดแล้ว แผลหายสนิทในพริบตา กลับมาแข็งแรงกระตือรือร้นดังเดิม
เวลานั้น นักล่าเงินรางวัลทั้งหลายก็ถึงคราวพินาศย่อยยับ
กระสุนปืนไฟหมดสิ้น ไม่มีแรงต้านทานเหลืออยู่ ถูกเหวี่ยงขว้างไปมา กระดูกหักพังหลายจุด ได้แต่ร้องครวญด้วยดวงตาแทบแตก
ผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต่างหนีออกจากหมู่บ้านไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อครู่
เสี่ยวซุยอันเห็นว่าจัดการได้ราวเจ็ดแปดส่วน จึงโบกมือน้อยเรียกภูตภูเขา
“พอแล้ว ๆ เลิกตีกันเถอะ ไล่พวกคนชั่วพวกนี้ออกไปเสีย ผู้ใหญ่ใหญ่ เจ้าไม่ใช่กำลังหาสิ่งใดอยู่รึไง ยังไงก็ต้องจัดการเรื่องสำคัญก่อน!”
ภูตภูเขายักษ์ใหญ่พยักเศียร หยุดมือ จ้องนักล่าเงินรางวัลทั้งหลายเขม็ง
ผู้ที่ยังขยับไหว ต่างคลานสี่ขาออกจากหมู่บ้านไป ส่วนผู้ที่ขยับไม่ได้ ภูตภูเขาหยิบยกขึ้นแล้วขว้างทิ้งไปโดยไม่เมตตา