อู๋เซียงเวิงถูกเสียงในโสตประสาทสั่นคลอนจนฟันกระทบกันดังลั่น ศีรษะแตกร้าวปวดหนัก ยังหาใช่ได้เพียงข่มอารมณ์ไว้อย่างยิ่ง
"ท่านปิศาจใหญ่ เมื่อภัยพิบัตินี้ผ่านพ้นไป ข้าขอวิงวอนท่าน โปรดช่วยข้าสร้างต้าซียุคใหม่ขึ้นมาเถิด!" เขาแสดงท่าทีวิงวอน คุกเข่าลงกับพื้นอย่างต่ำต้อย
ต้าซีที่ไม่มีการกบฏในวังหลวง ไม่มีการจลาจล มีเพียงระเบียบของกษัตริย์และขุนนาง บิดาและบุตร ต่างหากที่ตรงกับอุดมคติของเขา
ปิศาจสามแห่งโจวเทียนหัวเราะเย้ย "ถึงมือของข้า ต้องลงมือทำงานให้ข้าสำเร็จเสียก่อน!"
"เอาล่ะ ยามาถึงแล้ว สิ่งที่เจ้าและข้าปรารถนา ก็อยู่เบื้องหน้าแล้ว!"
คืนนี้ ย่อมมีเลือดตกยางออกครั้งใหญ่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน!
และหลังคืนเลือดนี้ผ่านไป ต้าซีจะเหลือโชคชะตาอันน่าสงสารไว้สักเท่าใดเล่า
ปิศาจสามแห่งโจวเทียนจะเอาใจใส่อุดมคติยุคทองอันว่างเปล่าของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งได้อย่างไร
สิ่งที่เขาต้องการ คือดูดกลืนทั้งต้าซี รวมถึงอู๋เซียงเวิงด้วย ให้แห้งเหี่ยว เพื่อหล่อเลี้ยงร่างปิศาจของเขา!
ยามค่ำคืน เสี่ยวซุยอันห่มเสื้อคลุมมีผ้าคลุม เหยียบย่ำหิมะเม็ดละเอียดกระจัดกระจายเต็มพื้น เดินทางมายังที่จัดงานเลี้ยงวังหลวง
งานเลี้ยงวังหลวงคืนนี้ จัดขึ้น ณ ชิงลู่ไท้
บัดนี้ ณ ชิงลู่ไท้ แสงตะเกียงสว่างไสว สว่างยิ่งกว่ายามกลางวัน
เหล่าขุนนางเข้าประจำตำแหน่งแต่เนิ่น ๆ ทุกคนต่างเข้าใจกันดี ไม่มีใครแตะต้องโต๊ะเลี้ยงเบื้องหน้า
เพราะทุกคนรู้ดีว่า กำลังทหารที่ซุ่มรออยู่ทั่วทุกหนแห่งในเมือง เพียงรับคำสั่งเพียงเสียงเดียว ก็พร้อมบุกเข้าวังหลวง ปราบทหารค่ายรักษาเมืองและกองทหารรักษาพระองค์ ตลอดจนอู๋เซียงเวิงผู้ยืนอยู่เบื้องหลัง