มหานางพิธีหรี่ตาสีอ่อนลง ไม่ช้า นางดูจะตระหนักถึงสิ่งใดสักอย่าง!
เมื่อของกลั่นแกล้งที่ฝังเอาไว้ไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นย่อมมีได้ทางเดียว คือถูกพบเห็นเสียก่อน
มหานางพิธีหมุนความคิด โดยสัญชาตญาณก็เชื่อว่า เหอปายู่และพวกต้องตื่นแต่เช้าแล้วจับได้ จึงย้ายกู่กระดูกไปซุกซ่อนบนตัว!
"เชอะ เมื่อไม่มีในเต็นท์ใดเลย ก็ให้ตรวจค้นตัวเสีย"
"สิ่งอบายธรรมย่อมไม่มีวันงอดเท้าวิ่งหนีไปเอง ครานี้เกี่ยวกับความปลอดภัยแห่งองค์ราชาฮุนต้า ต้องค้นให้ครบทุกคน!" มหานางพิธีเงยเสียงสั่งการอย่างผู้สูงส่งเบื้องบน
ไม่ว่าวันนี้จะเป็นอย่างไร ก็ต้องพิสูจน์ความผิดของหัวหน้าเผ่าอินให้ได้
เหอปายู่ยกมุมปากเล็กน้อย ส่งเสียงหึหึอย่างไม่ใยดี
"มหานางพิธีลงแรงลงเวลาเพียงนี้ หาใช่เพราะทรงเอาพวกเราหัวหน้าทั้งหลายเป็นผู้ที่อาจกล้าทำร้ายองค์ราชากระมัง"
"อย่าให้สุดท้ายแล้ว กลับเป็นท่านเองที่เข้าใจผิด!" ดวงตาเหอปายู่มืดสนิท จ้องมองนาง "หรือแท้จริงแล้ว อาจไม่มีสิ่งอบายธรรมใดทำร้ายองค์ราชาอยู่เลยก็เป็นได้!"
มหานางพิธีรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีชั่วขณะ แล้วจึงแก้ตัวว่า "เปิ่นเจ้าพิธีไม่มีวันผิดพลาด เมื่อจับกุมผู้ก่อภัยได้แล้ว ย่อมลงโทษประหารเขาตามกฎหมาย"
เหอปายู่ยิ้มแบบเยาะเย้ย พยักหน้าเย็นชา
"ดีเลย เมื่อจับได้ผู้ซ่อนกู่ไว้ ย่อมต้องให้นางตายไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ คำนี้เจ้าพูดเองนะ"
ขณะนั้นเอง ก้อนแป้งน้อยก็ก้าวขาสั้น ๆ เด้งดึ๋ง ๆ เดินเพลินอย่างแสร้งว่าเป็นการเล็มไปเรื่อยเปื่อย