เสี่ยวซุยอันประคองจดหมายขึ้นมา แล้วเบิกตาโตเป็นวงกลม จ้องอ่านถ้อยคำในจดหมายอย่างพินิจพิเคราะห์ แม้แต่จะเงยหน้าก็ไม่เสียดาย
ลายมือของเจียเย่เรียบร้อยสม่ำเสมอ เขียนไปเรื่อยเปื่อยเป็นชุดใหญ่
เปิดจดหมายด้วยการบอกว่า ผู้ติดตามของเขาได้พบเรื่องกระดิ่งสยบวิญญาณมาแล้ว
จากนั้นก็บ่นอุดอู้เสียยาว รำพึงว่าอ๋องกูม่อไม่ทรงแยแสราชกิจ หลายเดือนมานี้ทรงเสวยสุขยังแดนธรรมชาติเพียงอย่างเดียว!
[ถึงหัวหน้าซุยอันผู้เปี่ยมศักดิ์ ข้าพเจ้าได้ผู้ใต้บังคับบัญชาพบสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่งโดยบังเอิญ คล้ายคลึงกับกระดิ่งสยบวิญญาณที่ท่านตามหาอยู่ยิ่งนัก!]
[อ้อ ท่านทราบหรือไม่ พระชนกของข้าพเจ้าทรงลงพระองค์เสียเหลือเกิน! เมื่อหลายเดือนก่อน เสด็จออกไปคราหนึ่งแล้วก็ไม่ทรงทราบด้วยเหตุอันใด ดุจถูกภูตหลอกหลอน ไม่เสด็จคืนวังอีกเลย ข้าพเจ้าจึงต้องมาร้องทุกข์กับท่านเท่านี้ ฮือฮือ!]
[อีกประการหนึ่ง กระดิ่งสยบวิญญาณชิ้นนี้ข้าพเจ้าไม่อาจได้มา ท่านจึงควรเสด็จมาเองสักครั้ง ช่วยดูแลบังคับพระชนกของข้าพเจ้าด้วย อ้อ อย่าลืมนำ...]
ก้อนแป้งน้อยมองดูจดหมาย มุมปากยิ้มแย้มจนห้ามไม่อยู่ นางแทบนึกภาพท่าทีน่าสงสารของเจียเย่ที่บ่นเล่าความทุกข์นั้นออกมาได้เสียแล้ว
แต่อ่านไปเรื่อย ๆ ลายมือช่วงท้ายกลับเลอะเลือน มองไม่ชัดเสียแล้ว
"อ๊ะ? ท้ายจดหมายยังว่าอะไรอีก เขาให้ฉันนำอะไรไปนะ" เสี่ยวซุยอันรีบหรี่ตาลง แต่ก็ยังมองไม่ชัดอยู่ดี
เมื่อนกอินทรีเดินทางกลับ เจอฝนโปรยลงมา กระดาษจดหมายกันน้ำไม่ดี จึงถูกน้ำซึมผ่าน เสียหายไปเกือบครึ่งเนื้อหา
เสิ่นรั่วเยวียนไม่ได้คิดมากมาย จึงว่า "คงเป็นเพียงถ้อยคำคุยไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น สิ่งสำคัญยังคงเป็นกระดิ่งสยบวิญญาณ"
"หรือเปล่า?" ก้อนแป้งน้อยลูบศีรษะตัวเอง แต่นางก็ไม่ได้ครุ่นคิดเรื่องนี้ต่อ
ยามนี้ ที่ได้ทราบว่ากระดิ่งสยบวิญญาณอยู่ ณ กูม่อ ก็เป็นข่าวดียิ่งใหญ่เสียแล้ว