กู้เยี่ยนซานพยักหน้าตาม แววตามีความตื่นตระหนกเล็กน้อยปนอยู่
กระดิ่งใบเดียวออกมา ก็ทำให้อาวุธทั้งปวงกลายเป็นของไร้ค่าได้ในชั่วขณะ หากได้ของวิเศษเช่นนี้มาจริง การศึกร้อยสมรภูมิในโลกนี้ จักไม่มีความพ่ายแพ้!
แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้อยคำของผู้เฒ่าผู้นี้อาจมีความจริงปนเท็จ เรื่องนี้จึงอาจมิใช่เรื่องจริงก็เป็นได้
ยิ่งไปกว่านั้น ศาสตราวุธเทพยดาแห่งยุคโบราณนั้นมีที่มาเช่นไร หาใช่เหตุใดจึงปรากฏอยู่บนภูเขาลูกนี้ได้
กู้เยี่ยนซานจึงส่ายหน้ายิ้ม มิได้ใส่ใจนัก คารวะลาผู้เฒ่าแล้ว ก็พาก้อนแป้งน้อยเดินทางต่อไปยังทิศหน้าผา
"เอาล่ะ ไม่ต้องฝันถึงกระดิ่งฮ่าวเทียนอีกต่อไป ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุด คือการค้นหารากกุยหยวนให้พบเสียก่อน" ทันทีที่เห็นเสี่ยวซุยอันยังก้มหน้าครุ่นคิด กู้เยี่ยนซานลูบหน้าผากกลม ๆ ของนาง แต่ในใจก็เกิดความกังวลขึ้นมาอีกเป็นชั้น
รากกุยหยวนเจริญเติบโตบนหน้าผา
และหนักถึงพันชั่ง
ครั้งนี้ แม้จะมีโอกาสได้เห็น แต่จะนำกลับมาก็ยากยิ่งกว่าขึ้นฟ้าอีก
ภูเขาฮ่าวมีทัศนียภาพงดงามนัก บัดนี้ยามฤดูใบไม้ร่วง เดินทางมาตลอดทางเห็นแต่สีทองอร่ามทั่วสายตา
ทั้งลูกเฮ็ด ลูกสน ร่วงหล่นเกลื่อนพื้นไปทั่ว
ก้อนแป้งน้อยเหยียบโดนเป็นระยะ ๆ เสียงกร๊วบกร๊วบใต้เท้า กลับทำให้นางเกิดความเพลิดเพลิน มักจะก้มตัวหยิบลูกสนลูกใหญ่เก็บไว้ แล้วเก็บรักษาลงเป๋งเล็กอย่างทะนุถนอม
"เสด็จพ่อเพคะ ดูสิ ลูกใหญ่และสวยจริง ๆ กลับไปหนูจะขอไหจากคุณปู่อีเซียนมาใส่ทั้งหมด"