เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวซุยอันนั่งอยู่บนแผ่นหลังของม่อปิงหง ชูหมัดเล็กทั้งสองข้างขึ้นสูง เสียงเด็กเล็กร้องโหวกเหวก!
"เตะให้เข้าเถอะ อ๋องกูม่อ กำลังจะทำประตูแล้ว!"
ส่วนม่อปิงหงไม่เพียงยินดีแบกนางไว้ ยังเคลื่อนกายพริบไปมาราวสายฟ้า สะบัดบ่าวไพร่พลั้งเผลอหลายคนลงไป ก่อนเตะฟุตบอลโบราณเข้าซุ้มดอกไม้ที่เพิ่งปั้นเสร็จได้อย่างเนื้อเดียว
ข้าง ๆ ยังมีนางบ่าวช่วยนับอยู่ "องค์อ๋องเข้าประตูได้ถึงสิบแปดครั้งแล้วเพคะ"
เจียเย่กุดหัวตัวเองอย่างไม่อาจเชื่อสายตา
คนที่กำลังเตะฟุตบอลโบราณอยู่ตรงหน้านี้ ที่แท้คือพระชนกผู้เย็นชาเยี่ยมน้ำแข็งของเขาหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังแบกเสี่ยวซุยอันไว้ด้วย
ที่แท้แผ่นหลังของพระชนก นั่งได้กระมัง?!
ม่อปิงหงเล่นอย่างสนุกสนาน ยื่นหัตถ์ใหญ่ข้างหนึ่งออกมา ประทับฝ่ามือกับอุ้งเนยน้อย ๆ ของซุยอัน
"เติบโตเร็ว ๆ เสียเจอะ จะได้เตะร่วมกับเปิ่นหวัง" เขาเหลือบมองขาสั้น ๆ ของซุยอัน แล้วมีรับสั่งอันสำคัญ
ครานั้นเสี่ยวซุยอันเห็นเจียเย่เข้า จึงรีบโบกมือขาวน้อย ๆ "น้องชายมาเร็ว พ่อของน้องกำลังเตะลูก คนเยอะ ๆ สนุกกว่า"
ม่อปิงหงได้ยินเสียง ก็หยุดฝีเท้า เหลือบดวงพระเนตรสีเขียวเข้มมองไป
เพียงแววตาเดียว เจียเย่รู้สึกเหมือนจะถูก "แช่แข็ง" ถึงกับขาดใจ
เขารีบไอสองสามครั้งกลบเกลื่อน "ช่างเถอะ ข้าไม่ถนัดเตะฟุตบอลโบราณ"
แท้จริงเพราะกลัวเตะพลาดพลาด จนพระชนกรังเกียจ