เสี่ยวซุยอันถึงได้นึกขึ้นได้
วันนั้นที่ไปงานวัด ฮ่องเต้ก็เคยตรัสว่า ในบรรดาทรัพย์สินส่วนพระองค์ สิ่งเดียวที่ไม่มีคือน้ำมันหมึก
เห็นได้ว่าสิ่งนี้ช่างหายากยิ่งนัก
เวลานี้ เสิ่นรั่วเยวียนเรียกเฟิงเจียนเค่อมา “ลำธารสายนี้ไม่ยาว สายน้ำมันย่อมอยู่เบื้องล่าง ระดมคนเพิ่มอีกหน่อย ขุดลงไปตามลำธาร จะต้องพบตำแหน่งสายน้ำมันแน่”
เฟิงเจียนเค่อทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบสั่งลูกน้องสองสามคน “พวกเจ้าว่ายน้ำเก่ง ลงไปดูในลำธารก่อน”
ส่วนตัวเขากลับไปยังที่ดินหลวงด้วยตนเอง จะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฮ่องเต้ แล้วค่อยนำเครื่องมือมา ลงมือขนานใหญ่
ต้องรู้ว่า น้ำมันหมึกมีประโยชน์กว้างขวางยิ่ง ทุกปีต้าซีต้องแลกมาจากแว่นแคว้นอื่น
ดังนั้นจึงต้องตกอยู่ใต้อำนาจของแคว้นเล็ก ๆ ที่อุดมด้วยน้ำมันหมึกอยู่เนือง ๆ
เมื่อหวนนึกถึงรสชาติเช่นนั้น เสิ่นรั่วเยวียนก็ยังลืมไม่ลง เขาหรี่ตางามเรียวยาว
ไม่รู้ว่า สายน้ำมันแห่งนี้จะใหญ่โตเพียงใด
หากอุดมสมบูรณ์บ้าง ภายหน้าเมื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับแคว้นน้อยใหญ่ ก็จะเบาใจลงได้อีกชั้นหนึ่ง
“เจ้าเด็กน้อย เจ้ารู้หรือไม่ ต้าซีของเรามีสายน้ำมันเพียงสามแห่ง ต้องขอบใจเจ้านัก ที่ได้พบแห่งที่สี่นี้!” เสิ่นรั่วเยวียนอุ้มก้อนแป้งน้อยในอ้อมอกขึ้นเบา ๆ อย่างทะนุถนอม
เสี่ยวซุยอันเห็นท่านพ่อดีใจนางก็พลอยกระดิกเท้าน้อยตาม
ยามนั้นพลันนึกอะไรได้ นางรีบหันไปทางหานหรงเหอ “จริงสิท่านพ่อ ที่นี่ข้าไม่ได้พบเพียงคนเดียวนะเจ้าคะ ยังเป็นความดีความชอบของพี่หรงเหอด้วย”
เสิ่นรั่วเยวียนหน้าดำฉับพลัน