ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น แจกันตาเป็นประกายดุจเพลิง ยกสิ่งที่ถือในมือขึ้นสูง “ข้าน้อยขอคารวะองค์หญิงแห่งต้าซี สิ่งนี้คือเครื่องบรรณาการที่หนานเยว่ถวาย นามว่า ลูกแก้วยวนชีวะ”
“ลูกแก้วยวนชีวะนี้สลักสร้างขึ้นจากครัสตัลเสวียนแห่งยุคโบราณ อาจเปลี่ยนความมืดให้เป็นสว่าง เปลี่ยนดำให้ขาว ทั้งยังปลดปล่อยพลังเสวียน เนรมิตสรรพสิ่งให้งอกงาม เป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้”
คำพูดดังขึ้น บรรดาผู้ชมทั้งหมาดทั้งผ่องต่างจ้องจับตาไม่วางตา
แค่เปลี่ยนความมืดให้สว่างก็ว่าไปอย่าง
แต่ยังเนรมิตสรรพสิ่งให้งอกงามได้อีก นี่หมายความว่าประการใด?
ยังไม่ทันที่ก้อนแป้งน้อยจะเอ่ยถาม มหาปุโรหิตแห่งหนานเยว่ก็หยิบดอกไม้เหี่ยว ๆ จากแขนเสื้อออกมา วางลงบนลูกแก้วยวนชีวะ
เพียงพริบตา เม็ดครัสตัลบนผิวลูกแก้วรับรู้ถึงชีวิตชีวา ก็เรืองแสงเสวียนออกมาทันที
แสงเสวียนนั้นยิ่งสว่างวาบยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ลูกแก้วยวนชีวะก็ยิ่งร้อนวูบวาบ ราวกับกำลังปลดปล่อยพลัง!
ไม่ช้า ดอกไม้เหี่ยวนั้นก็ฟื้นคืนชีพทีละน้อย กลีบที่ม้วนงอก็ค่อย ๆ กางออก คืนความงอกงามดังเดิม!
เห็นเช่นนั้น ทั้งที่ประชุมต่างพร้อมใจอุทานชื่นชม
ดอกไม้แห้งฟื้นคืนชีพ นี่ช่างเป็นของวิเศษเลยสิ!
ก้อนแป้งน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าน้อย ๆ ผุดรอยยิ้มหวาน
ดีนัก ที่สุดก็มีสักคนที่นำของขวัญมาถวายอย่างจริงจังสักที
นางโบกมือเล็ก ๆ อ้วนป้อม “เร็ว ๆ เข้า นำของนี้มาถวายเสีย!”
มหาปุโรหิตแห่งหนานเยว่แล้วดังนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่มีใครล่วงรู้
เขาวางลูกแก้วยวนชีวะลงบนถาดไม้ ยื่นให้ผู้รับใช้ในวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เมื่อผู้รับใช้ในวังนำขึ้นมาเสียบต่อหน้า เสี่ยวซุยอันกำลังจะหยิบขึ้นมาดูให้ถี่ถ้วน