ภายใต้รางวัลอันหนักหน่วง ย่อมมีผู้กล้าหาญ
ทหารเกราะทองแดงสองนายที่อยู่ใกล้ที่สุด ขบฟันแน่น แล้วชักตาแดงก่ำพุ่งเข้าหาเสี่ยวซุยอัน!
เสี่ยวไกวได้ยินเสียง ใบหูขยับเล็กน้อย
อุ้งมือกระดูกซีดขาวส่งออกไป ทหารเกราะทองแดงทั้งสองยังไม่ทันวิ่งพ้นห้าก้าว ก็ถูกเขาคว้าคอไว้คนละหนึ่ง พร้อมเสียง "กร๊วก" บิดศีรษะขาดควัก
จากนั้นเสี่ยวไกวจึงหันกลับมา เห็นว่าเสี่ยวซุยอันปลอดภัยดี จึงวางใจหันกลับไปทำศึกต่อ
เสี่ยวซุยอันชื่นชมจนตาลุกวาว ตบมือเล็ก ๆ เสียงดัง "เสี่ยวไกว พวกเจ้าเก่งจริง ๆ ช่างยอดเยี่ยมนัก บุกเลย ไล่ล่าพวกมันต่อ!"
ไม่ช้า ทหารรักษาพระองค์และมหาดเล็กรอบกายอ๋องจินอูก็ถูกโค่นลงเกือบหมดสิ้น
ทัพทหารเกราะทองแดงยิ่งแตกพ่ายราบคาบ
ณ ยามนั้น อ๋องจินอูหมุนศีรษะโตมองรอบกายที่ว่างเปล่า จึงได้สติว่าควรตกอกตกใจเสียที
"ใครก็ได้ อย่า...เสียก่อนอย่าเพิ่งสู้รบ เร่งรุดคุ้มกันเปิ่นหวังออกจากที่นี่ พวกเราจะกลับวัง!"
ถึงยามเช่นนี้เขากลับยังนั่งอยู่บนเกี้ยว คิดจะให้ผู้คนแบกตนหนีไป
ผู้รับใช้ในวังของจินอูที่เหลืออยู่ไม่กี่คน มองหน้ากันครั้งหนึ่ง ก็ทิ้งไม้แบกเกี้ยว หนีไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับ
อ๋องจินอูล้มกะโหลกลงพื้นโครมใหญ่!
เนื้อสันทั่วทั้งกายสั่นเป็นระลอกไม่หยุด
"พวกแผ่นดินต่ำอาบัติเช่นพวกเจ้านี่ เปิ่นหวังจะสังหารเจ้าทิ้ง สังหารเจ้าทิ้ง!"
อ๋องจินอูด่าตะใภจนหน้าแดงก่ำ แล้วรีบเร่งออกแรงอย่างมาก คิดจะลุกขึ้นหนีเอาตัวรอด
ทว่ารูปร่างของนากอวบอ้วนเกินไป ติดคาอยู่ในเกี้ยว ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือ ยิ่งเร่งก็ยิ่งลุกออกมาไม่ได้