เหล่าพนักงานรับใช้สองคนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นต่างก็ตกใจใหญ่ รีบตะโกนตวาดขึ้นทันที
พวกเขาไม่รู้เรื่องราวภายใน จึงเข้าใจว่าเป็นเด็กซนจากแหล่งใดมาก่อกวนอยู่ที่นี่
เสี่ยวซุยอันเคยชินกับเรื่องเช่นนี้มานักแล้ว นางยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างว่านอนสอนง่าย ไม่แย้งโต้ออกมา เพียงแค่เบิกตากลมโตรอคอยว่าท่านปรมาจารย์แพทย์ผมขาวจะกรีธาโทสะมาตำหนิเช่นคนอื่น
แต่เมื่อมองไปยังเศษส่วนของมงกุฎเกล้าบนพื้น ชายชราอารมณ์ประหลาดผู้นี้กลับไม่ได้ด่าว่ากล่าวอย่างที่คิด
ตรงกันข้าม ท่านไตร่ตรองเพียงชั่วเณร จึงทดลองถามคำถามกับก้อนแป้งน้อย
"ลูกเอ๋ย เจ้าทำร้ายสิ่งนี้เสียหาย มิใช่เพราะเจ้ามองเห็นว่ามันมีความผิดปกติหรือ?"
เสี่ยวซุยอันตั้งแต่งตัวนิ่งค้างอย่างประหลาดใจ
ทวดผู้นี้กลับไม่โทษนางหรือ?
"ทวดปรมาจารย์แพทย์ ทำไมท่านถึงถามเช่นนี้? หรือว่าท่านรู้มาก่อนแล้วว่ามงกุฎเกล้านี้มีปัญหา?" ครานี้กลับเป็นคิวของก้อนแป้งน้อยที่ต้องตื่นตระหนกบ้าง
ปรมาจารย์แพทย์ผมขาวพยักหน้าอย่างมีความคิด สีหน้ากลับสงบนิ่งยิ่งนัก
"เจ้ายังเยาว์วัยนัก เห็นจะเป็นเพราะเนตรทิพย์ของเจ้ายังไม่ปิด จึงมองออกมาได้"
"ใช่แล้ว สิ่งนี้มลทินด้วยมลพิษชั่วร้ายจริง" ปรมาจารย์แพทย์ผมขาวเก็บเศษชิ้นส่วนจากพื้นขึ้น ถอนหายใจ สั่งให้พนักงานรับใช้กวาดใส่สาลี่ "บนสิ่งนี้มีผู้อื่นคาถาเวทมนตร์ไว้ ผนวกกับวันเวลายามใดยามหนึ่ง ประกอบกับวันเกิดแปดอักขระของข้า ลงคาถาสาปสังหารสกุลไว้"
คำพูดดังขึ้น เสี่ยวซุยอันก็ร้องออกมาโดยไม่อาจกลั้น "ทวดก็รู้อยู่แล้ว แล้วเพราะเหตุใดจึงยังสวมมันต่อไปอยู่ล่ะ"
ปรมาจารย์แพทย์ผมขาวมิได้ตอบทันที หากหันกลับลำตัว เดินย่ำย่องเข้าสู่ห้องโถง แล้วนั่งกลับลงบนเก้าอี้ไท่ซือของตน
กู้เยี่ยนซานและพวกพ้องก็ตามเข้าไปในห้องด้วย ห้องโถงนี้เรียบง่ายแต่งดงาม กลิ่นยาหอมฟุ้งซ่านแผ่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง
จากเช่นนี้จะเห็นได้ว่า ปรมาจารย์แพทย์แม้จะสละวงการไปแล้ว ก็ยังคงลงมือกับเครื่องยาอยู่ทุกวัน
แต่ถ้าเป็นเช่นนี้แล้ว เพราะเหตุใดจึงตั้งมั่นปฏิเสธไม่วินิจฉัยโรคและปรุงยาให้ผู้ใดอีกเล่า