เมื่อเข้าก้าวเข้าสู่มณฑลใน ก้อนแป้งน้อยซุยอันกำลังแบ่งสตูว์นกกระทาครึ่งหนึ่งด้วยความระมัดระวัง ฝ่ามือเล็ก ๆ เปื้อนน้ำมันน้ำซุป เจ้าตัวยังไม่ลืมชิมนิ้วตัวเองอีก
"ฝ่าบาท" ชุนจือกับบรรดาสาวใช้เห็นดังนั้น ต่างโค้งกายคารวะ
เจ้าตัวเล็กก็เงยหน้าน้อย ๆ ขึ้น กวาดสายตามอง "…เสด็จพ่อหรือ"
กู้เยี่ยนซานเดินเข้ามา ลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบา ๆ ด้วยความหวังลับ ๆ ในใจ "เป็นอย่างไรบ้าง ที่ตำหนักฉงหัวแห่งนี้ คืนวานนอนหลับเป็นสุขหรือไม่"
ก้อนแป้งน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ครุ่นคิดอย่างตั้งใจ แล้วจึงพยักหน้าน้อย ๆ อย่างว่านอนสอนง่าย
"ก็ดีอยู่นะ แต่ว่าใหญ่เกินไป กว้างเกินไป ข้าน้อยอยู่ตามลำพัง รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล"
นางยังเป็นเด็กเล็กอยู่เพียงเท่านั้น
เมื่อครั้งอยู่ที่ตำหนัก นอนในเรือนเล็ก ยังต้องมีแม่หรือพี่ชายทั้งสองคอยอยู่เคียงข้างเสมอ
บัดนี้ ต้องนอนตามลำพังในมณฑลบรรทมใหญ่โตเช่นนี้ เจ้าตัวเล็กย่อมขาดความรู้สึกมั่นคงเป็นธรรมดา
กู้เยี่ยนซานได้ยินดังนั้น หว่างพระเนตรโค้งงามขึ้น "เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เป็นห่วงใยอันใด ภายหน้าเสด็จพ่อจะนอนเคียงข้างเจ้าเสมอ เช่นนี้ย่อมหมดปัญหาแล้วไม่ใช่หรือ"
ซุยอันเพิ่งจะจะพยักหน้า
แต่พอคิดได้ว่า นางมิใช่กำลังโกรธเคืองเสด็จพ่ออยู่หรือ ก็รีบหันหน้าน้อย ๆ หนี แล้วกอดอกแน่น
กู้เยี่ยนซานกลับมี "หน้าหนา" นักหนา
ธิดาไม่ขัดข้อง นั่นเท่ากับว่ายอมรับแล้ว