ประดังใจถัดมา กระบอกเสียงกระดูกก็ส่งเสียงทุ้มต่ำดังกึกก้องออกมาทันควัน
เสียงคล้าย "ฮืมๆ" ดังก้องกัมปนาทออกไปไกลโขในชั่วเดียว!
เสี่ยวซุยอันรีบหยุดมือ มองไปรอบตัว แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรถูกอัญเชิญออกมาเลยสักนิด
เจียเย่อยากรู้อยากเห็นจึงหยิบมาดู "แปลกจริง ๆ เสียงปี่ปกติย่อมดังสูงขึ้นเบื้องบน เชี่ยนี่กลับดังจมลงเบื้องล่าง เสียงชะมดชะแง้นัก เจ้าซุยอันผู้เป็นพี่ ลองเป่าอีกสองหนเถิด"
ก้อนแป้งน้อยพยักหน้าน้อย ๆ แล้วลองเป่าอีกสองครา
ชั่วเดียวกันนั้น บนถนนแห่งนครหลวง
เสิ่นจิ่งเจากำลังเดินเพ่นพ่านจับจ่ายซื้อของ ทันใดก็รู้สึกได้ว่ามี "ลม" แผดพัดผ่านเบื้องบนศีรษะ
นางเงยหน้าขึ้นมอง ชั่วขณะนั้นเอง!
เห็นฝูงกาดำเป็นแถวเป็นแนว พากันบินตรงสู่ทิศเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง!
ชั่วเณรนั้น ดุจดั่งกลุ่มหมอกครามพาดผ่าน บดบังฟ้าเหนือนครหลวงทั้งมวล
"ที่ตรงนั้นคือที่ใดกัน?" เสิ่นจิ่งเจาแหงนปากค้าง เหลือบมองตามทิศทางที่กาดำบินไป แล้วรีบเอ๋ยถามคนแล้วคนเล่า
ชายหนุ่มผู้เดินผ่านมาเงยหน้าดู ก็ตกตะลึงเช่นกัน "อะไรนะ? กาดำพวกนั้นเป็นอะไรไป ชะไม่พากันบินตรงสู่วังหลวงของพวกเราเลย"
"วังหลวง? หรือว่า... น้องสาว..." เสิ่นจิ่งเจาหมุนดวงตารอบครั้ง รีบอุดปากตัวเองทันที
ขณะนั้น กาดำเต็มเมืองดุจทหารพร้อมรบ ได้ลงเกาะเกาะกันดำมืดครึ้มเหนือหลังคาวังหลวงเสียแล้ว
มิช้า เสี่ยวซุยอันฝั่งนั้นก็รู้สึกได้เช่นกันว่าฟ้าเบื้องนอกดูจะมืดครึ้มลงอย่างประหลาด
เจียเย่หันหน้าไปมอง ตะเกียบในมือก็ร่วงหล่นทันที!
"พ่ะย่ะค่ะพระบิดา! ซุยอัน ทุกท่านรีบดูเถิด เบื้องนอกนั้นมันมืดสนิทไปหมดแล้ว!" เจียเย่ตกตะลึงงัน
ม่อปิงหงหรี่ดวงตาหงส์สีเขียวเข้มลง ภาพตระการตาเช่นนี้ แม้แต่เขาก็หาได้เห็นไม่บ่อยนัก
ไม่ต้องคิดเลย ปรากฏการณ์กาดำนี้ ย่อมเป็นเพราะอำนาจของกระบอกเสียงกระดูกชัดแท้!
ดูท่าผู้สร้างกระบอกเสียงนี้ทิ้งไว้ ย่อมมีเจตนาลึกซึ้งเป็นแน่
ม่อปิงหงไม่แสดงอาการใด พูดไปเฉย ๆ ว่า "กินข้าวเถิด ยามนี้เป็นฤดูที่ฝูงนกอพยพพอดี"
เขากลับอยากเหลียวดูนักว่ากระบอกเสียงกระดูกนี้วันหน้าจะยังใช้การอันใดได้อีก