เห็นว่าเสี่ยวซุยอันนั่งกลับลงไปแล้วโดยไม่มีท่าทีจะคืนกระถาง
อ๋องจิ้นถอนหายใจยาวในใจ รีบหันตัวมองไปยังกู้หยวนซี
กู้หยวนซีเข้าใจนัยที่ส่งมาเป็นอย่างดี
นางรีบลุกขึ้น เดินมายังกลางโถงใหญ่ "เสด็จพ่อ หม่อมฉันก็มีของขวัญมาถวายเช่นกัน"
"เสด็จพ่อยังทรงพระชนมายุเต็มกำลัง ฝ่ายต้าซีก็ร่ำรวยมั่งคั่งสูงส่ง การปรากฏตัวขึ้นของกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบ และตราประจำตำแหน่งกุ๋ยซือของแคว้นจินอู ล้วนเป็นสักขีพยาน อีกทั้งหม่อมฉันได้รับบทเรียนจากคราวก่อน ช่วงไม่กี่วันมานี้ได้อธิษฐานจิตอธิษฐานใจ หมกมุ่นศึกษาวิชาภาพวาด"
"ฉะนั้นหม่อมฉัน ประสงค์จะวาดภาพยามเฉลิมพระชนม์อันงดงามในวันนี้ พร้อมด้วยเครื่องถวายอันล้ำค่าทั้งปวง ลงบนผืนผ้า เพื่อสืบทอดไปถึงร้อยยุค" กู้หยวนซีเอ่ยแล้วคารวะอย่างสูง ท่าทีดูเคร่งครัดสมฐานะ
ภายใต้การจัดการของอ๋องจิ้นมาก่อนหน้า นางปฏิบัติตนเคร่งครัดเป็นพิเศษ ถ้อยคำก็สำรวมสุภาพขึ้นมาก
กู้เยี่ยนซานแม้ในใจจะรื่นเบิกอยู่แล้ว เห็นดังนั้นก็ซาบซึ้งใจขึ้นบ้าง
"ดี ยากที่เจ้าเข้าใจบ้าง งั้นก็ให้เจ้าเป็นผู้วาดเถอะ"
ดวงตากู้หยวนซีสว่างวาบ รีบเอ่ย "เช่นนั้นขอเชิญเซียงจวินนำกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบที่เพิ่งนำออกมานั้น ออกมาด้วยเลย จะได้สะดวกแก่การลงภาพ"
ก้อนแป้งน้อยเกาศีรษะน้อย ๆ
โอ๊ะ ที่แท้พวกเขายังต้องการกระถางสามขาหวงเฉวียนเก้าใบนี่เอง
เจตนาชัดเจนเพียงเหลือเกิน นั่นย่อมหมายความว่า สิ่งนี้แน่แท้มีปัญหาใหญ่หลวง!
แต่เมื่อดูเหมือนทุกคนกำลังรื่นเบิกใจ หากเสี่ยวซุยอันดื้อรั้นไม่ยอมส่งมอบ ก็หาเหตุผลอันสมควรไม่ได้
ยิ่งกว่านั้น เพียงแค่นำสิ่งนี้ออกมา เพียงไม่ให้ฮ่องเต้สัมผัส และคอยจับตาดูแน่นเป็นพิเศษ ก็คงไม่เป็นไร